p.k.a~Pretty kind Animal~

เรื่องราวระหว่างเรา มันเกิดขึ้น และ จบลงง่ายๆ
ผ่านโลกของอินเตอร์เน็ต

มันไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่มิตรภาพ แต่มันก็เป็นส่วนผสม ที่ปนเป ครั้งแรกดูสวยงาม
อย่างน้อยก็ในสายตาของฉัน ในขณะที่ ต่อมา กลับกลายเป็นส่วนผสม ที่ไม่ต่างอะไร
กับ ความยุ่งเหยิงวุ่นวาย บนภาพวาดแบบ ที่เขาเรียกว่า นามธรรม ซักเท่าไรนัก

ทุกอย่างมันเริ่มขึ้นด้วย ตัวหนังสือที่ไม่สามารถ คาดเดาอารมณ์ได้ เหมือน ภาษากาย และ น้ำเสียง

นั่นอาจทำให้ฉันหลงคิดไปเองว่า คุณเองก็เป็นห่วงเป็นใย และ มีความเอื้ออาทรให้ฉันไม่ได้ต่างกัน
ซึ่งฉันรู้ได้ว่า นั่นเป็นเรื่องจริง จากหลายสิ่งหลายอย่างที่คุณทำให้ และไม่มีวันไหนเลยที่ฉันจะนึกโทษวันเวลา ที่เรา มีกันและกัน เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของกันและกัน มาเกือบ หกปี

จวบจนเมื่อ ความรู้สึกของฉันเองที่แปรเปลี่ยนไป มันเริ่มแบ่งแยก แบ่งฝ่าย.... ฉันคิด อย่างน้อย ฉันก็คิดใคร่ครวญแล้วว่า ฉันอาจจะรู้สึก "รัก" คุณ เข้าแล้วก็เป็นได้ มันไม่ใช่ความรักที่บริสุทธิ์ เพราะฉันเองก็เรียกร้องให้คุณโต้ตอบ ตอบสนองอะไรกลับมาบ้าง แม้จะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้

ฉันรักข้างเดียว... มาโดยตลอด
จนรู้ตัวว่า ทนไม่ไหวอีกต่อไปที่จะต้อง เสียน้ำตาทุกครั้ง กับการที่คิดถึงคุณ ในใจมันเป็นทุกข์ ไม่แน่ใจนักว่า ความรักที่เป็นทุกข์นี้ยังจะเป็น ความรักอยู่อีกหรือ การเรียกร้องถึงถ้อยคำที่แสดง ต่อความห่วงใย ให้เพิ่มมากขึ้นไปอีกนั้น... มันเรียกว่า ความรัก หรือเปล่า และไม่แน่ใจเลย ว่า ที่เป็นทุกข์ ที่ต้องร้องไห้ นั่นเป็นเพราะอะไรกันแน่

จนในที่สุดก็ทนที่จะเก็บงำมันเอาไว้ไม่ได้อีกต่อไป ฉันบอกออกไป... หลังจากที่หลายครั้งหลายครา ที่ฉันชอบแหย่ คุณไป แต่ฉันไม่เคยหวังอะไรตอบกลับ...นอกจากความอ่อนโยนตามเท่าที่คุณพึงจะมอบให้เท่านั้น

แน่นอน ว่า คุณปฏิเสธ คุณไม่เคยเห็นด้วยกับการที่มิตรภาพจะแปรเปลี่ยนเป็นความรัก หรืออะไรอยู่แล้ว เรื่องนั้นฉันเข้าใจ และ มันเป็นเพียงความเห็นแก่ตัวของฉันคนเดียว ที่แค่อยากจะระบาย ความอึดอัดใจนี้ออกไปเท่านั้น

ไม่เคยคิดเลยว่า มันทำให้คุณรู้สึกอึดอัดแค่ไหน ด้วยความโง่ ของฉัน ฉันยังคง โยนมุกตลกฝืดๆ ใส่คุณต่อไป เพียงคิดว่า อยากกลับไปเหมือนเมื่อก่อน ที่ฉันคุนเรื่องพวกนี้ กับคุณ แล้วคุณก็ โต้ตอบกลับมาว่ามันเป็นเพียงแค่เรื่องตลก แค่อยากจะให้มันเป็นแบบนั้น คิดเพียงแค่ว่า ขว้างลูกบอลออกไป ถ้าไม่เอามือเปล่ารับคงไม่เจ็บ

ฉันไม่เคยคิดว่ามันทำให้คุณอึดอัดมากแค่ไหน

กลับกลายเป็นว่า คุณห่างจากฉํนไป ไม่ว่าจะเป็นเพราะเรื่องงาน หรือ เริ่มทนไม่ไหว กับการที่ฉันยังคง โยน ลูกบอลบ้าๆ ของฉันต่อไป

สุดท้ายแล้ว คุณก็บอกว่า พอกันที ด้วยตัวอักษร.... เหมือนอย่างตอนที่เรารู้จักกันใหม่ๆ คุณบอกว่าคุณอึดอัด... และฉันยุ่มย่ามในเรื่องส่นตัวของคุณมากเกินไป จะให้ฉันพูดอย่างไรดีนะ... ฉันรู้แล้วว่าฉํนทำให้คุณอึดอัด....
แต่การที่บอกว่า ฉันยุ่งกับ เรื่องส่วนตัวของคุณมากเกินไปนี่ ให้ฉันพยายามทำความเข้าใจจนถึงตอนนี้ ....

มันก็ยังคงเป็นปริศนา ที่ดำมืด

เราสื่อสารผ่านตัวหนังสือ โอเค มันอาจมีบ้างทางโทรศัพท์ แต่ฉันไม่เคยไปกะเกณฑ์ให้คุณทำ หรือ ไม่ทำอะไร... หรือมันเป็นการยุ่มย่ามมากเกินไปกับการฝากข้อความไว้บนหน้าจอคอมพิวเตอร์วว่า "รักษาสุขภาพด้วย"

ซึ่งคุณอาจจะจำไม่ได้... ว่ามันเป็นคำพูดที่ฉันพูดกับคุณมาโดยตลอด... ฉันไม่เคยกะเกณฑ์ เพียงแค่... บอกให้รู้

ฉันยังคงถือว่ามันเป็นเหมือนกับ ลูกบอล ขว้างออกไป ไม่รับ ก็ไม่เจ็บ แต่มันอาจแสดงว่าคุณรับ คุณถึงเจ็บ คุณคิดว่า ฉํนต้องการอะไร ...คุณถึงเจ็บ

มันไม่ใช่ว่าคุณไม่ใส่ใจฉัน และ อยากจะหนีไปจากฉันเสีย เรื่องราวของเราถึงจบลง

แต่เป็นเพราะพวกเรา คิดเรื่องของกันและกันมากเกินไป ต่างหาก เรื่องราวของเรา มันถึงจบลง

แต่ฉันไม่เคยเสียใจ การที่ได้รู้จักคุณ 

มันทำให้ฉํนยิ้มทุกครั้งเมื่อนึกถึงความทรงจำดีๆ ระหว่างเรา

หวังว่า คุณอาจจะมีบ้างซักช่วงวินาที ที่จะนึกถึง สิ่งที่เราได้ทำร่วมกัน

และอยากจะบอกให้รู้ว่า ฉันจะยัง เป็นห่วงเป็นใยคุณเสมอ แม้คุณจะไม่ต้องการมันก็ตามที

เพราะอย่างน้อย สำหรับ ฉันแล้ว คุณสมควร ที่จะได้รับ ความรู้สึกดี ๆ

หวังว่า สักวันหนึ่งคุณจะยกโทษให้กับสิ่งที่ฉํนได้ทำลงไป

จนกว่า จะถึงวันนั้น .... ฉันอาจจะต้อง รำลึกถึงคุณต่อไป ในทุกๆทาง แบบนี้ .... ในทุกๆเช้าที่ฉันลืมตา

ถึงแม้ว่า ความสัมพันธ์ของเราจะเป็น เริ่มต้นด้วย... ตัวอักษร....และจบลงด้วยตัวอักษร ก็ตามที

 ปิดเทอมแล้ว ก็ลัลล้า ทำนั่นโน่นนี่ ที่อยากทำมานาน
หลังจากต้อง ปั่นรายงานกระหน้ำโลก แบบ ไม่ได้หลับไม่ได้ นอน
หน้าตาโทรมไม่เป็นอันใช้งาน..ทังที่ปกติ หน้า ตา ก็ใช้การไม่ได้อยู่แล้ว...แป่วววว

หนึ่งสิ่งที่อยากทำมานาน คือ การปั่นนิยาย ที่แต่งค้างเอาไว้ในเว็บเด็กดี
หลังจากปล่อยให้คนอ่านรอกันมากว่า หนึ่งเดือนในที่สุด ก็ได้ฤกษ์อัพเดท กันเสียที
ข้าพเจ้า รู้สึก ดีใจอย่างสุดซึ้ง

ตอนที่เขียนใหม่นี่เลยมีความยาวมากกว่าปรกติ ด้วยความที่ว่า คนเขียนมันค่อนข้างจะมีเวลามากนั่นเอง

พอเขียนไปก็เกิดอาการบ้า อยากจะเอาทำแบนเนอร์ แบบที่เด็กๆ เขาชอบทำ โปรโมท นิยายของตัวเองบ้าง
เลยลองทำดู...ไม่พอ ยังเอามาใช้เป็น เฮดเดอร์ บล็อกอีกต่างหาก

หลังจากที่ ใช้ หัวบล็อก ว้ายยย วาย ของ พี่เจ กะ อิโนะ มานาน เกือบปี...ฮ่ะๆ แต่ก็ไม่ใช่ว่า จะไม่แต่งฟิคแล้วนะ
เพียงแค่นิยายเรื่องนี้ เป็น นิยาย คู่หญิงชาย ที่ ยังแอบวายอยู่บ้างในบางตอน เรื่องแรกเท่านั้นเอง

เนื้อหาน่ะเหรอ...ก็...ยำใหญ่ ความตลาดเข้าด้วยกัน และพยายาม ทำมันออกมาให้ไม่ตลาด นั่นแล

ไม่คิดว่า มันเป็น ความแปลกใหม่อะไรนัก แต่....อ่านไปแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า

"มันจะขายได้ไหมหนอ...ก็พอมีคนติดตามเหมือนกันนา...แสดงว่า เรา ก็ พอใช้ได้ล่ะน่า....." ฮ่ะๆ

ยกยอปอปั้นตัวเองเป็นที่สุด กรั่ก...

อย่างไรเสีย ใครสนใจ ก็เข้าไปติดตามได้ โดยการคลิกที่รูปได้เลยนะคะ...ฮ่ะๆ

(เข้าใจจุดประสงค์ในการอัพบล็อกแล้วใช่ไหม ฮ่ะๆๆๆ)

edit @ 12 Oct 2008 15:23:52 by p.k.a

edit @ 12 Oct 2008 15:32:07 by p.k.a

ตอนนี้ เห็นสถานการณ์บ้านเมือง แล้ว อยากจะเป็นลม

มีแต่คนบ้า พรรคการเมือง บอ รัฐบาลห่วยๆ

ปากบอกจะสู้เพื่อประชาธิไตย...บ้านพ่อ เด่ะ...

แล้วจะเสนอแนวคิดไอเดีย มาแก้ไขสิ่งที่ตัวเอง เรียกร้อง ...เพื่อ??

มันเริ่มไร้สาระตั้งแต่ หมูหมัก หายไปแล้วนั่นแล...อันนั้นก็ไม่เอา อันนี้ ก็ไม่เอา ให้เป็นเองก็ไม่เอา

พอว่ะ หมดศรัทธา อันที่จริงแล้ว...มันก็ไม่ต่างอะไรกับการ ฆ่าเวลา เล่นๆ ของพวกลุงๆ ปู่ๆ ป้าๆ ย่าๆ อาๆ แม้แต่พวกเด็กนักศึกษา ที่ดันเพิ่มจำนวนขึ้นเมื่อเข้าเดือนตุลา...ทำไมน่ะเหรอ เพราะ

มันปิดเทอมยังไงเล่า...ถ้าไม่ปิดเทอม ก็ไม่โพล่ เพราะอะไรน่ะหรือ....เพราะมันห่วง การเรียน ตัวเอง ยังไงเล่า

เห็นไหม ไม่มีใครเสียสละจริงหรอก...ห่วงแต่พวกกันเองทั้งนั้น เฮอะ

ไม่ใช่ว่า ข้าพเจ้า เชียร์ ใคร เป็นพวกไหน เพียงแค่เห็นว่า มันงี่เง่า เกินไปที่ คนจะอ้างนั่นโน่นนี่ ใส่เสื้อสีนั้นสีนี้ แล้ว ไปตะโกนโหวกเหวกโวยวายกันหน้าบ้านเขาน่ะ...นั่นน่ะหรือ รัก และ เทิดทูน คุณให้เกียรติ คนที่คุณรักด้วยการ ไปทำพื้นที่ แผ่นดิน ของเขาแปดเปื้อนรึ?? อ้อ นั่นคงจะ รักกกกกกก กันมากเลยล่ะ ฮ๋ะ

แล้ว ไอ้ตะโกนๆ สู้เพื่อสิ่งนั้นสิ่งนี้ บ้างก็ว่า ศักดิ์ศรี บ้าง ก็ว่า เกียรติ คุณดูที่วิธีการ ที่คุณทำซิ่

ฮ่ะ มันช่างมีเกียรตินักแล...หาว่า ราชการ ตำรวจ ทำร้ายประชาชน ใช่....ถ้าคุณมามือเปล่า ฉันจะไม่ว่าคุณเลย

ดูซิ่...ดูในมือที่คุณถือ มันแทบจะร้ายแรง กว่า ไอ้โล่พลาสติก ที่อีกด้านถือด้วยซ้ำไป ใครทำร้ายใครกันแน่

หากจะนับกันแบบ การ ทำศึกตามแบบโบราณ แม้มันอาจจะจริงอยู่ ว่า อาวุธที่มีมันก็มีกันทั้งสองฝ่าย แต่ การที่อีกฝ่ายเขาทำตามที่คุณขอเพียงเพื่อให้ "ทัดเทียม" กับ การที่คุณใช้ โอกาส นั้นโจมตีเขาด้วยอะไรก็ตามที่มีในมือ ...เหล็กแป๊บ มีด ไม้ หรือ อะไรก็ตามที่ทำกันขึ้นมาเอง แล้ว อานุภาพมันร้ายแรงกว่า

นั่นน่ะหรือทัดเทียม....ศักดิ์ศรี หายไปไหน ไม่ต้องถาม...เกียรติ? โอ้ย มันไม่เคยมีอยู่แล้ว

ปัญญาชน? บ้านซิ่ เริ่มต่ำทรามลงทุกที อย่าเอาคำว่า ปัญญาชน ไปรวมเลย พอเถอะ เสียชื่อพวกคนที่เขาเคยตายกันบนถนนที่คุณกำลังเหยียบ กำลังย่ำ แม้ว่าฉันจะไม่ได้ เป็นพวก สนใจการเมืองจ๋า แต่ ก็ จำภาพพวกนั้น ได้ลางๆว่า มันเป็นยังไง

 

ขอร้องล่ะ พอเถอะ เห็นแก่คนที่ คุณกำลังใส่เสื้อ เหล่านั้นอยู่ เห็นแก่ธงที่คุณกำลังแบกเดินไปเดินมา

เพราะคุณกำลัง ทำให้มันต่ำลง เกียรติ ของสิ่งเหล่านั้น....พอเถอะ...พอได้แล้ว

ปู่ย่าตายาย ลุงป้าน้าอา พ่อแม่พี่น้อง ที่ไปเดินถนน ด้วยสิ่งที่คุณคิดว่ามันคือ สิ่งทีดีน่ะ...

ถ้าว่างนักล่ะก็ กลับไปเลี้ยงลูกเลี้ยงเมีย ทำมาหากิน ให้เศรษฐกิจมันเจริญขึ้นเถอะ.... ไอ้พวกไหนมันจะอยู่ไม่ได้ มันก็อยู่ไม่ได้ ด้วยตัวของมันเองนั่นล่ะ ไม่เลือกซะมันก็มาไมได้ ...มันก็เท่านั้น ไมงั้น เขาจะใช้ระบบ ระบอบนี้ กันมาเป็น ร้อย ปี เป็นพันปีเรอะ

เอาเถอะ ลืมไปว่า ...พวกคุณลืมไปหมดแล้วว่า ประชาธิปไตย คืออะไร มันเป็น เพียง แค่ ชื่อ ที่ตั้งกันมาเล่นๆ จนกลายเป็นชื่อย่อ บ้าๆ ที่ตราอยู่บนหน้า ของพวกคุณนั่นล่ะ

อ้อ...รัฐบาลเอ้ย คนเขาไม่เอา ก็ ไสหัวตัวเองออกไปเสียเถอะ สำเหนียกหน่อยว่า ไม่มีใครเขาชอบคุณ หรือ ใครก็ตามที่อยุ๋ข้างหลังคุณ

งานนี้ ไม่มีใครถูก ผิด.... เกียรติ ศักดิ์ศรีก็ไม่มีพอกัน ก็ไสๆหัวไปให้หมดซะ Fxxk Off!!!

t (-- O --t )

 

p.s.บอกแล้วว่า ข้าพเจ้าไม่ได้ ติดตามข่าวการเมืองจ๋า...ข้าพเจ้าไม่ได้อยู่ข้างใด
      ข้าเจ้าไม่รู้หรอกว่าอะไร คือ เหตุกันแน่... เพราะปีที่มันเกิดเรื่องบลาๆ ก็เพิ่งกลับมาเมืองไทย
      ได้ไม่กี่อาทิตย์ เอาเถอะ ต่อให้อยู่ ก่อนหน้านั้นก็ไม่ได้ใส่ใจด้วย ช่างหัว

       แต่ที่ ตอนนี้  มันมี แต่ ปลาย ของเหตุ ซึ่งมัน บาน ออกไปเรื่อยๆ

       เข้าใจไหมคะ ว่ามัน "บานนนนนนนนนนนนนนน" เหมือนจมูก กับ หูของใครบางคน ฮ่ะๆๆๆๆๆ บ้าไปแล้ว ขออีกรอบ ชอบมาก  t(-- O --  t ) Fxxk Off!!

edit @ 9 Oct 2008 16:45:45 by p.k.a

edit @ 9 Oct 2008 21:44:03 by p.k.a