p.k.a~Pretty kind Animal~

รู้ไหมว่าอะไรทำให้รู้สึกทรมานมากกว่าการที่รู้ว่ามีความตายมาอยู่ตรงหน้า

สำหรับเราแล้ว ณ ตอนนี้

คือการที่ต้องเฝ้ามอง และ คอยดูแล ชีวิตหนึ่ง ที่เรารู้ว่าเขาจะอยู่กับเราไม่ได้อีกนานนัก และกำลังจะดับไปใม่ช้านั่นล่ะ คือสิ่งที่ทำให้รู้สึกทรมานที่สุด

แต่รู้ไหม...ว่าในความทรมานนี้...เราก็ได้เรียนรู้อะไรเหมือนกัน

ว่า

ไม่ว่าเราจะอายุมากแค่ไหน คนเราก็ยังมีเรื่องราว ที่คาดฝันว่าจะพบจะเจอเหมือนกัน

 วันนี้ คุณยาย ที่ขาซ้ายเริ่มจะอ่อนแรงแล้ว ร้องโอยขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด
ตอนที่เราพยายามจะช่วยยกขาแกเพื่อที่จะให้ขึ้นไปนอนบนเตียงได้

ยายบอกว่า "ยายไม่เคยเป็แบบนี้เลย ยายจะอยู่ได้อีกกี่วันนะ..."

เราเลยบอกว่า "หนูเองก็ไม่เคยแก่เหมือนกัน คุณยายเองก็ไม่เคยอายุแปดสิบใช่ไหม...ใครจะไปคิดเนอะ ว่าคนเรายังมีอะไรที่ไม่เคยรู้ ไม่เคยเป็น ไม่เคยเจออีกเยอะแยะ...แต่คุณยายรู้ไหม ว่าคุณยายไม่ต้องกลัวนะ  เพราะมีหนูอยู่ด้วย เราช่วยกันนะ"

บอกแกไปแบบนั้นก็ลูบหลังแกไปพลาง มือก็ปาดน้ำตาไปพลาง

รู้ไหมว่านอกจากคนเจ็บจะเจ็บมากแล้ว
คนที่คอยเฝ้าดูคนเจ็บ ก็ เจ็บไม่แพ้กัน