p.k.a~Pretty kind Animal~

 

แสงเล็ดลอดเข้ามาด้านในเพียงน้อยนิด หน้าต่างของห้องเก็บของในโรงเรียนที่ไม่มีใครใช้งานรูดม่านปิด บังสายตาที่อาจจะมองมาจากด้านนอก อากาศภายในห้องนิ่งสนิท แม้จะเปิดหน้าต่างอีกด้านเอาไว้ แต่ไม่มีลมพัดผ่านเข้ามา ทำเอาเหงื่อกาฬรินไหลหยุดไม่ได้ เสียงหอบหายใจดังขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสบดวงตาเรียวของอีกฝ่ายนิ่ง

 

"เร็วซิ่....ชักช้าอยู่นั่น"  เสียงเร่งเร้าจากผู้ที่รอคอย ร่างบางขยับเร้าอย่างแทบจะทนไม่ไหว ความตื่นเต้นมีอยู่ตลอดเวลา หัวใจสูบฉีดเลือดแรงจนใบหน้ามนแดงก่ำ

 

"ดะ...เดี๋ยวซิ่ วันนี้แปลกนะ เร่งด้วย" อีกคนก็พยายามเต็มที่ที่จะทำให้ได้ตามที่อีกฝ่ายต้องการ ร่างสูงสูดลมหายใจเข้าลึก อึดแรงๆ เข้าไปอีก ภายในปอดรู้สึกร้อนด้วยลมหายใจ กลิ่นกายของอีกฝ่ายดูจะเด่นชัดในห้องแคบๆที่ไม่มีอากาศถ่ายเท

 

"เออ ดี แบบนั้นล่ะ..." เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลเร่งเร้า จับจ้องใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยความกระหายอยาก ได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่ายที่สูดเข้าออกอย่างถนัดหู ร่างสูงหลับตาแน่นเขาพยายามซึมซับทุกอณูสัมผัสให้ได้มากที่สุด อยากจะดื่มด่ำกับช่วงเวลานี้ให้ได้มากที่สุด เด็กหนุ่มขยับเล็กน้อยเพื่อให้อยู่ในท่าที่สบายที่สุด

 

การขยับนั้นทำให้ร่างของคนที่รอคอยอยู่ขยับประท้วง ริมฝีปากบางเม้มแน่นอย่างขัดใจ

 

"บอกให้เร็วไง ชักช้าจริง ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นเลยนะ..."  เด็กหนุ่มออกคำสั่ง เขาไม่ชอบให้อีกฝ่ายชักช้า ยิ่งเมื่อรอบกายอบอวลไปด้วยความร้อน และใบหน้าของเขาต้องพราวไปด้วยเม็ดเหงื่อแบบนี้ เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลขยับเข้าหา แต่กลับเจออีกฝ่ายยกนิ้วเป็นเชิงห้าม 

 

สายตาที่มองกลับมาของเด็กหนุ่มร่างสูงนั้น ทำเอาใจเขาแทบจะหยุดเต้น มันสะกดเขาได้เสมอแม้ในเวลาแบบนี้ อีกฝ่ายนั้นยังคงเอาแต่ใจไม่เปลี่ยน เด็กหนุ่มร่างบางจึงปล่อยให้อีกฝ่ายได้ทำตามอำเภอใจ แต่ยังไม่วายริมฝีปากบางที่เปียกชื้นเล็กๆจะเรียวลิ้นที่ไล้เลียด้วยความอยากยิ่งนั้นจะบ่นออกมาอีกจนได้

 

"นายมันเอาแต่ใจ จุน....เหอะ เอาซิ่ ตามใจเลย"

 

เจ้าของชื่อสบตาของอีกฝ่ายนิ่ง ริมฝีปากได้รูปหยักยิ้มลำพองใจ

 

"อ้อ แน่นอน...รอฉันอีกหน่อยนะ อย่าเพิ่งสั่งมากเลย คิโย....อีกนิดเดียว" ร่างสูงขยับ สูดลมหายใจเข้าลึก เขารู้ว่ามันจวนเจียนแก่เวลาเต็มทีแล้ว แต่ร่างกายของเขายังบอกว่าต้องการ และมันไม่สามารถจะหยุดได้ ใช่....เมื่ออยู่กับอีกฝ่าย ในห้องนี้ เวลาแบบนี้ มันก็มักจะเป็นเช่นนี้เสมอ

 

ถ้าไม่ใช่เขาเป็นฝ่ายเรียกร้อง

 

ก็จะเป็น เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลตรงหน้านี่แทน เส้นผมยาวสยายนั้นเปียกชื้นเล็กน้อย เขาสังเกตเห็นหยดน้ำเล็กๆที่เกาะกลุ่มรวมที่ เส้นผมนั้น ปลายนิ้วของเขาไวกว่าความคิดทั้งปวงยื่นไปเกี่ยวรั้งมันเอาไว้ รีดไล้เอาหยดน้ำเล็กๆนั่นมาพลางป้ายลงบนอกของอีกฝ่าย ยิ่งทำให้คิโยถลึงตาใส่ด้วยความไม่พอใจ

 

"อย่าเล่นซิ....เร็วๆ....ให้ฉัน....เร็ว"

 

ร่างบางขยับเข้าหาจุนอีกครั้ง แต่อีกฝ่ายยังไม่ยอมให้เขา ทั้งที่เขาต้องการจนตัวสั่นระริก

 

"อืม....เดี๋ยวนะ....อีกนิด....คิโย...." เด็กหนุ่มขยับเข้าหาอีกฝ่าย เตรียมจะหยิบยื่นสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังเรียกร้องให้ตามคำขอที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าฟังดูแล้วเร้าอารมณ์อย่างบอกไม่ถูก และเขาก็ไม่เคยบอกอีกฝ่ายเลยว่า สุ้มเสียงที่คิโยส่งออกมาในเวลาแบบนี้นั้นทำให้เขารู้สึกสะท้านวาบในอกมากแค่ไหน เพราะรู้ดีว่าขืนพลั้งปากพูดอะไรออกไป ไม่วายจะเจอดีเข้าซักวัน คิโยไม่ชอบให้ทำเป็นเล่น ในเวลาแบบนี้

 

แต่เมื่อเห็นปฏิกริยาของอีกฝ่ายแล้วมันก็อดไม่ได้เลยจริงๆ เขาชอบที่จะแกร่ง ถ่วงเวลา ให้เป็นไปอย่างเนิบช้าที่สุดและเขาจะได้สัมผัสลิ้มรสชาตนั้นอย่างเต็มอิ่มจนรู้สึ่กชุ่มชื่นไปทั่วทั้งอก

 

"จุน ฉันบอกว่า เร็ว" ดวงตาสีน้ำตาลเป็นประกายวาวโรจน์ ด้วยความไม่พอใจ

 

เด็กหนุ่มร่างสูงเห็นแบบนั้นก็อดที่จะนึกสงสารไม่ได้ เพราะแม้น้ำเสียงจะไม่พอใจแต่ริมฝีปากบางคู่นั้นกลับแลบลิ้นเลยแล้วเลียอีกจนเป็นสีแดงก่ำฉ่ำชื้น จุนอมยิ้มอย่างพึงใจ ก่อนจะพยักหน้าลง เขาอัดเข้าเต็มแรง ลมหายใจสูดเข้าลึก

 

"ฮ่า............................................" เสียงถอนหายใจยาว ร่างทั้งร่างเหมือนจะเกร็งก่อนจะค่อยคลายออก ใช่มันคือความรู้สึกสุขอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ แต่ดูเหมือนคิโยจะยังต้องการ เด็กหนุ่มไขว่คว้าเข้าหาตัวของจุน

 

"จุน!!" เสียงใสนั่นร้องเรียกชื่อของร่างสูง มันเป็นเหมือนกับเสียงที่หวีดขึ้นด้วยหมดความอดทนแล้วมากกว่า เพราะเจ้าของชื่อเอาเปรียบและกลั่นแกล้งเขาอีกแล้ว

 

"อืม...." เสียงทุ้มต่ำครางดังจากในลำคอ ใช่เขาได้ส่งผ่านไปยังอีกฝ่ายแล้ว ความร้อนระอุนั้นยังรู้สึกได้ที่ปลายนิ้ว

 

 

ปัง!!!

 

 

เสียงบานประตูกระแทกเข้ากับฝาผนังพร้อมกับเงาดำทะมึน ร่างสูงของใครบางคนยืนบังแสงอยู่ที่หน้าประตู ก่อนที่เด็กหนุ่มทั้งสองคนจะต้องสะดุ้งด้วยน้ำเสียงทรงพลัง

 

 

"พวกเธอทำบ้าอะไรกัน!!!"

 

 

แม้มองใบหน้าของร่างสูงใหญ่นั้นไม่ถนัดตานัก แต่เสียงตวาดนั่นก็เป้นอะไรที่ทุกคนจำได้ขึ้นใจจนเรียกว่าขึ้นสมอง คนผู้นั้นคืออาจารย์ฝ่ายปกครองที่จะต้องคอยเดินตรวจตราตามตึกเรียนนั่นเอง เด็กหนุ่มทั้งสอง ผละออกจากกันแทบจะในทันที มือไม้พยายามปกปิดหลักฐานที่ร่วมกันก่อ

 

 ทั้งจุนและคิโยเหลือบมองหน้ากัน สีหน้านั่นไม่ได้ต่างกันเลย แดงก่ำและมีเหงื่อเกาะพราว จนเส้นผมนั้นแทบจะลู่ติดกับใบหน้า

 

"ใส่เสื้อซะ!! แล้วตามไปที่ห้องพักครู่" คำสั่งนั้นตรงมายังจุนที่ถอดเสื้อสูทสีน้ำเงินเข้มของตัวเองออก เหลือแต่เสื้อเชิ๊ตสีขาว ในขณะที่ คิโยเองก็จัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย เขารู้ดีว่า หากเข้าไปในห้องพักครูในสภาพนี้คงโดนดีมากกว่าเรื่องผมยาวสยายของตัวเองแน่   

เด็กหนุ่มทั้งสองคนทำหน้าเจื่อนๆยอมเดินตามอีกฝ่ายออกไป โดยเปิดประตูห้องเก็บของแคบทิ้งไว้ตามค่ำสั่ง เสียงอาจารย์ฝ่ายปกครองคนนั้นบ่นพึมพำว่าเบื่อจะมาตามล้างตามเช็ดความสกปรกที่พวกเขาทิ้งเอาไว้ มันไม่ใช่เพียงแค่เด็กสองคนนี้ ที่ใช่สถานที่แห่งนั้นเป็นที่เสพย์ แทบจะทุกวันจะต้องมีคนมาคอยตรวจเช็คว่าใครใช้ห้องๆนั้นกระทำการใดๆ หรือไม่ และมักจะเป็น โอโนเสะ และ อิโนะอุเอะเสมอ ที่จะมาใช้บริการที่นี่

 

"ฉันล่ะเบื่อหน่ายกับพวกเธอเต็มที ....ทำไมไม่เลิกกันซักที" เมื่อเข้ามาถึงในห้องพักครู อาจารย์ร่างสูงก็หันมาทำหน้ายักษ์ใส่เหมือนทุกที เสียงทรงพลังนั้นดังพอจะเรียกความสนใจจากอาจารย์ท่านอื่นๆให้หันมามองเด็กหนุ่มทั้งสองคนด้วยสายตาที่คล้ายจะรังเกียจ....เด็กสองคนนี้เป็นปัญหา และ แตกต่างจากคนอื่นๆ อยู่ไม่น้อย

 

"เลิก? พูดเป็นเล่นน่า ป่านนี้แล้ว" จุนเถียงขึ้นแทบจะในทันที

 

"เอ้อ ไอ้ป่านนี้แล้วมันก็ยังกลับใจได้ล่ะวะ" อาจารย์ร่างสูงว่า "มันไม่ดีต่ออนาคตพวกนายหรอกนะ"

 

"ก็พวกผมชอบ อาจารย์จะมาบังคับไม่ได้หรอก" คิโยโนบุเถียงต่อ

 

"ก็รู้ว่าชอบ แต่พวกนายก็รู้มันผิดกฏ"

 

"อะไรๆก็อ้างกฏ ผมรู้ว่าอาจารย์ก็เหมือนพวกผม เลิกไม่ได้หรอก" จุนเถียงต่อสายตามองเหมือนจะรู้ความจริงของอาจารย์ร่างใหญ่ ทำเอาอีกฝ่ายสะอึกเสียงดัง  "ใช่ไหมล่ะ" เด็กหนุ่มทั้งสองคนมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะยิ้มอย่างได้ใจ

 

"ก็ฉันโตแล้วเว้ย พวกนายมันยังเด็ก" อีกฝ่ายโวยวายรู้ว่าทุกคนในห้องพักครูกำลังมองมา ใบหน้าของอาจารย์ร่างสูงแดงก่ำ เขาโกรธ และ อายจัด

 

"เหอะ ตัวเองเลิกไม่ได้ก็อย่ามาว่าเลย พวกผมไม่เลิกกันง่ายๆหรอก ไปกันเถอะ คิโย" จุนว่า พลางยกมือขึ้นโอบไหล่เด็กหนุ่มผมยาวให้เดินออกจากห้องพักครูไปโดยที่ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหรือสนใจ อาจารย์ของตัวเองเลย

 

"หนอย ไอ้เด็กพวกนี้" อาจารย์หนุ่มกัดฟันแน่น ด้วยความโกรธ ...ใช่ เขาโกรธที่เถียงเด็กพวกนี้ ไม่ขึ้นในเมื่อหลักฐานมันก็ตำตา ดวงตาคมของอาจารย์มองไปบนโต้ะทำงานของตัวเอง เขาไม่น่าวางทิ้งเอาไว้เลย

 

"ไม่เป็นไรหรอกครับ อาจารย์ ถ้าจับได้อีกค่อยว่ากันใหม่" มือใหญ่หากแต่เหี่ยวย่นวางลงบนบ่าของอาจารย์หนุ่ม เมื่อหันไปมองก็เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของชายชรา

 

"ท่าน ผอ....." เสียงทรงอำนาจนั้นแหบแห้ง ที่ดวงตามีหยดน้ำเกาะอยู่ เขาสุดจะทนแล้วยิ่งเมื่อเจอเด็กหนุ่มทั้งสองตอกเข้าเต็มๆอก

 

"อาจารย์เองก็เลิกเถอะ...บุหรี่น่ะ ....แบบนี้จะไปห้ามเด็กมันได้ยังไง เดี๋ยวเจอเด็กมันตอกหน้าเอาแบบเมื่อกี้กฏไม่ต้องเป็นกฏกันพอดี" ผู้อำนวยการชราภาพของโรงเรียนหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปบอกอาจารย์คนอื่นๆที่หันมามองด้วยความสนใจ

"เอ้าทุกคน ก็ต้องพยายามหน่อยล่ะ เดี๋ยวเด็กมันด่าเอาอีก....เอาล่ะๆ กลับไปทำงานกันดีกว่า" ชายสูงวัยพูดพลางปรบมือไล่ให้ทุกคนกลับไปสนใจหน้าที่ของตน ร่างเตี้ยแคระแกร็น เดินไปอีกทางพลางส่ายศีรษะ

 

"เฮ้อ....ไอ้เรื่องเด็กหนีเรียนไปสูบบุหรี่นี่เมื่อไรมันจะแก้ตกว้า......" ว่าพลางชายชราก็ล้วงเอาซองบุหรี่ออกมาจากกระเป้า เสียงไม้ขีดไฟกลัดแบบเก่าถูกเขย่าไปมา ริมฝีปากเหี่ยวย่นคลี่ยิ้ม มันยังเหลืออีกก้าน พอให้เขาจุดให้หายอยาก

 

 

-fin-

 

 @@@talk@@@

หุหุหุ....

ว่าแต่...รูปนี่ไม่ได้เกี่ยวกะเรื่องเลย?? ฮ่ะๆ มันเหมือนไงดีล่ะ "เย้ พวกเราทำได้แล้ว" (??)

(หลอกคนอ่าน?? )

 

 

edit @ 6 Jun 2009 23:29:18 by p.k.a

edit @ 7 Jun 2009 05:44:46 by p.k.a

edit @ 7 Jun 2009 12:02:59 by p.k.a