p.k.a~Pretty kind Animal~

วันฮาโลวัน สำหรับผมมันไม่มีอะไรมากไปกว่า ปาร์ตี้ คอสตูม ที่คนนั้นแต่งเป็น นั่น โน่น นี่ มากมายหลากหลาย คาแรกเตอร์ ประหลาด พิศดาร เกินจะบรรยาย ทุกคนอยู่ภายใต้หน้ากาก ที่ยิ่งทำให้ตัวตนดิ่งลึกลงไปอีก

จนยากที่จะหยังลึก

จนยากที่จะรู้ว่าใครเป็นใคร

ผมไม่ได้หวังว่า เมื่อคืน จะจบลงด้วย การที่ผมพบว่า ตัวเอง กำลังแนบริมฝีปากกับใครบางคนที่ผมไม่ได้แม้แต่จะเห็นหน้า มันเป็นชุดคอสตูมแปลกๆที่เห็นเพียงแค่ริมฝีปากบางได้รูป ที่ทำให้ใจของผมสั่นไหว เมื่อมันเม้มลงมาบนริมฝีปากของผม

ผมไม่รู้จริงๆว่าเขาเป็นใคร แต่ที่แน่ๆ เขาเรียกชื่อผมได้อย่างถูกต้อง อาจจะเป็น คนที่ผมรู้จักก็ได้

เพียงแต่ผมได้ยินเสียงเขาไม่ถนัดนัก อาจเป็นเพราะเสียงดนตรี ที่ดังสนั่นหวั่นไหวนั่นก็เป็นได้

แสงไฟหลากสีสาดส่องเพิ่มความร้อนแรงให้ค่ำคืนควบคู่ไปกับจังหวะเร้าใจ ทีแรกผมขอตัวเพื่อนๆ นั่งอยู่ที่โต้ะ มองไปบนฟลอร์ เห็นนางฟ้าและปีศาจกำลังเต้นยั่วยวนกันไปมาดูแล้ว น่าขบขันพิกล ในขณะที่ เหลียวมองไปอีกทาง ก็เห็นร่างสูงของใครบางคนเดินเข้ามา ด้านใน การที่เขาผ่านการ์ดหน้าประตูเข้ามาได้อย่างง่ายดายนั้น ทำให้พอจะเดาได้สองอย่าง

ถ้าไม่มีบัตรเชิญ ก็ต้อง สนิทชิดเชื้อกับใครบางคนในงาน จนการ์ดยอมให้เข้า

ร่างสูงนั้นอยู่ในชุดหน้ากาก หมาป่า เสื้อแจ็ตเก็ตหนังนั้นปกคลุมด้วยเฟอร์สีน้ำตาลดูโก้ไม่หยอก เขาคงเตรียมมาเพียงเพื่อให้เข้ากับหน้ากากนั่นกระมัง

"สวัสดี...นั่งด้วยนะ" ไม่ใช่คำถาม เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ท่าทีมั่นใจอย่างมากว่าผมจะยินยอมพร้อมใจให้เข้าเป็นเพื่อนร่วมเรียงเคียงกันในโซฟาในค่ำคืนนี้

"ผมเป็นหมาป่า แล้วคุณแต่งเป็นอะไรเนี่ย" เสียงนั้นถามพร้อมกับ ปลายนิ้ว ที่ถือวิสาสะมาแตะหน้าผมให้หันไปมอง ภายในความมืดดวงตาคู่นั้นเป็นประกายบางอย่างให้ผมหันหน้าหนีไปไม่ได้

"ก็.... เป็นอะไรดีล่ะ " ผมก้มเล็กน้อย พยายามมากที่สุดที่จะหลบสายตานั้น ก้มลงมองเสื้อผ้าของตัวเอง เพิ่งจะกลับมาจากการถ่ายนิตยาสาร เพื่อนก็ลากมาถึงที่ผับนี้ ยังไม่ทันได้ ไม่มีโอกาสได้เตรียมตัวด้วยซ้ำ ดังนั้น ชุดของผม ก็คงไม่หนี ที่จะเป็น...

"นักดนตรี...ร็อกเกอร์...วิชช่วลล่ะมั้ง" ผมพูดพลางหัวเราะคำๆนี้ มันคงจะเหมาะกับผมมากกว่า นี้ ถ้าผมยังไว้ผมยาวและแต่งหน้าเติมปากอีกซักหน่อย เหมือนเมื่อสิบกว่า ปีมาแล้ว

"อืม...." อีกฝ่ายลากเสียง มองอย่างพิจารณา ตั้งแต่หัวจรดเท้า "ผมว่ามันก็เหมาะกับคุณอยู่นะ...ถ้าผมนี่ยาวกว่านี้ ...ก็คงจะเข้ากับคุณไม่น้อย อิโนรันซัง" มือใหญ่นั้นยกขึ้นทำท่าจะจับ แต่ผมขยับหลบ

"ทำไมถึงรู้..." แม้จะไม่ได้ เป็นข่าวครึกโครมเหมือนเมื่อก่อน แต่ เห็นว่ามานั่งโดยมีท่าทีแปลกๆ กับผู้ชาย แบบนี้ คงไม่ดีเท่าไรนัก

"ก็คอสตูมคุณมันดูง่ายมากนี่นา" เขาหัวเราะออกมาเบาๆ ใบหน้าของหมาป่านั้นแย้มยิ้ม

"ฮ่ะๆ...อาจจะจริง...ว่าแต่จะไม่ดื่มอะไรหน่อยเหรอ..." ผมถามยกแก้วเครื่องดื่มของตัวเองขึ้น จิบ เครื่องดื่มใสบนแก้วทรงสูง มองดูผลมะกอกเล็กๆ กลิ่งไปมา ไม่เคยชอบกิน แต่ก็ไม่รู้ทำไมเวลาสั่งไม่เคย ยอกให้บาร์เทนเดอร์เอามันออกได้ซักครั้ง

"ไม่ล่ะ... ผมยังอยากจะจำหน้าคุณในคืนนี้เอาไว้" ริมฝีปากคู่นั้นยิ้มอีกครั้ง อา...ใจผมกระตุกเข้าให้

"แสดงว่าดื่มหนัก?..."

"นิดหน่อย" เขายักไหล่ มือใต้ถุงมือหนังนั้น ยื่นมา "ไปเต้นรำกันดีกว่า"

"กับผู้ชายเนี่ยนะ... " ผมเลิกคิ้วสูง มันคงไม่เหมาะกับหน้าที่การงานผมซักเท่าไรนัก

"แคร์อะไรเล่า วันฮาโลวีน มันก็โกหกหลอกหลอน หลอกลวงไม่ได้ ต่างไปจาก เอพริล ฟูลส์ เดย์ หรอกน่า" เขาพูดพลางกระตุกแขนให้ผมเดินตามไปที่กลางฟลอร์ แสงไฟที่อยู่ด้านบนสะท้อนเป็นประกาย กับกลาสบอลกลมๆ สะท้อนแสงสว่างวาบเข้าตาจนพร่ามัว ผมเองก็ดื่มไปไม่ใช่น้อย ความมึนงง ที่ถูกจำร่างให้หมุ่นส่ายไปมานั้น ยิ่งทำให้รู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนมากเข้าไปอีก ดนตรียังคงเร้า จังหวะของหัวใจยังคงเร่ง ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศ ยิ่งเมื่อร่างสูงนั้นขยับใกล้ เข้ามาเรื่อยๆ สองมือนั้นโอบรั้งร่างของผมเข้าหา หรือเป็นตัวผมเองที่เกาะเกี่ยวร่างของอีกฝ่าย เอาไว้ ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

 "รู้สึกดีหรือเปล่า...." เสียงนั้นกระซิบถามที่ข้างหู ท่ามกลางเสียงของดนตรี ที่เริ่มเปลี่ยนแปรจังหวะ ให้เนิบช้ามากขึ้น เขาพาร่างของผมขยับย้ายตามจังหวะนั้น รู้สึกได้ถึงมือแกร่งที่สัมผัสบนแผ่นหลัง

"ไม่รู้ซิ่...อาจจะเรียกว่ามึน มากกว่า" ผมตอบไปตามตรง

"อยากรู้สึกดีไหม..." ใบหน้าใต้หน้ากากหมาป่านั้นขยับเข้ามาใกล้ ในน้ำเสียงนั้นมีอะไรบางอย่างที่ให้ความรู้สึกคุ้นเคยเสียจน รู้สึกเหมือนขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง

"ก็ขึ้นอยู่กับว่า อะไรจะทำให้รู้สึกดี" ผมมอง ริมฝีปากนั้น เหมือนจะคลี่ยิ้ม

"ถ้าอย่างนั้น คุณคงจะชอบจูบของผม" ไม่ทันสิ้นเสียง ไม่ทันที่ผมจะได้ตั้งสติ ริมฝีปากนั้นแนบชิดลงมา ก่อนเปลี่ยนเป็น บดขยี้ และล่วงล้ำเข้ามาอย่างเร่าร้อน ร่างผมเกร้งแน่นด้วยความตกใจ ก่อนที่ร่างกายจะยอมรับ และโอนเอนไปหา

มันต้องเป็นเพราะแอลกอฮอลล์เป็นแน่...

"ผมอยากให้คุณมีความสุข... คืนนี้ คุณทำหน้า เหมือน กำลังรอใคร...." เมื่อละริมฝีปากออกเขากระซิบแผ่วเบา ที่ข้างหู พระเจ้าเขาคงได้ยินเสียงผมหอบหายใจเป็นแน่

"......................คงคิดว่า ตัวเองเดาเก่งมากซิ่นะ"

"นั่นก็แล้วแต่ คุณจะคิด " เขาพูดก่อนจะแนบรืมฝีปากลงมาอีกครั้ง คราวนี้ นุ่มนวล ไม่ได้ร้อนแรง เหมือนเมื่อครู่ ก่อนที่จะละทั้งริมฝีปาก และ ผละร่างออกไป ท่ามกลางความมึนงง และ เคลืบเคลิ้มไปกับสัมผัส เขาเดินจากไปท่ามกลางฝูงคน...เทวดา...ปีศาจ และสัตว์ประหลาดอีกยากจะนึกสรรหาคำบรรยายได้ในวินาทีเดียว

................................................. 

นั่นคือเรื่องของเมื่อคืน และ เขา คนนั้น หมาป่า คนนั้น จากผมไปรวดเร็ว ราวกับสายฟ้า ที่แล่นผ่านร่างผมเมื่อเขาสัมผัส

กว่าผมจะลากตัวเอง ออกจากรถแท็กซี่ ได้ ก็ปาเข้าไปเกือบตีสาม กลับมาถึงห้อง ที่ไม่มีอะไรมากนัก เจ้าแมวสองตัว วิ่งเข้ามาคลอเคลียเหมือนจะบอกว่าเป็นห่วง

หรือบสงทีมันแค่ อาจจะหิว...แต่ก็ไม่เหลือสติพอจะหาข้าวหาปลาให้มันกิน ผมทิ้งตัวเองลงบนโซฟา แทนที่จะเป็นเตียงนอน เดินไปมากกว่านั้นไม่ได้อีกแล้ว

หลับตาลงไปได้ ไม่ถึงสองชัวโมงดี ก็มีเสียงเคาะดังที่หน้าประตู งัวเงีย ลากเอาตัวเองไปเปิดประตู นั้น ก็ต้องตกใจ เมื่อร่าง สูงของใครบางคน โถมเข้ามาหา เส้นผมยาวประบ่าสีดำสนิทนั้น คุ้นตาผมดี

"รอตั้งนาน.... "เสียงของผมอ้อแอ้ ไม่ได้ต่าง จากเสียงของเขาที่พึมพำอะไรออกมาไม่เป็นศัพท์ "โอเคๆ ไปนอกัน ดีไหม เจ...." ผมตบเบาๆ ลงบนไหล่นั้น ก่อนจะลากทั้งตัวเอง ทั้งเจ้าตัวดีนี่ไปที่ห้องนอน

..............................................

เป็นสายกว่าจะรู้สึกตัวเป็นผู้ เป็น คนอีกครั้ง เดินสะโหลสะเหล เข้าห้องครัวไปหยิบยาแก้เมาค้างมากรอกเข้าปาก รสชาติอมเปรี้ยว ทำเอา ประสาททั้งหลายในร่าง ตื่นสะดุ้ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า เมื่อคืน เกิดอะไรขึ้นบ้าง

...ผมจูบ ผู้ชาย...คนอื่น...ไปจริงๆซิ่นะ....

ไอ้ผมมันก็ประเภท ต่อให้เมาแค่ไหน ก็จำได้ทุกอย่างเสียด้วย... ความรู้สึกผิดแล่นริ้ว แล้ว เกิด ไอ้คนที่นอนแผ่หลาอยู่ในห้องนอนนั่น มัน เกิดไปรู้ไปได้ยินใครเขาพูดเข้า คงได้ อธิบาย กันอีกยาว ...

...แต่ก็นะ ป่านนี้ แล้ว ปล่อยๆฉันไปบ้างก็ได้นะ เจ....

...อย่างกับฉันจะมีใครอื่น...ยกเว้นตอนเมาแล้วสถานการณ์มันพาไป...

เอาอาหารเทใส่ชามข้าวให้แมวเสร็จ เดินเข้าไปในห้องนอน หมายจะอาบน้ำ ก็ต้องหยุด เมื่อเห็นว่า เสื้อแจ็คเก็ตกับกางเกง ของหมอนั่น ถอดเกลื่อน สงสัย ว่าไปติดใครมาว่า จะนอน ต้องนอน แก้ผ้า... แต่หยิบผ้าชิ้นแรกขึ้นมาก็ต้องสงสัย ทั้งๆที่ท่าทางเมาจนเดินจะไม่เป็น แต่ ตามเสื้อผ้า ไม่ยักมีกลื่นเหล้า มีเพียงก็กลืนบุหรี่คุ้นจมูกเท่านั้น

"อะไนเนี่ย... " กระดาษแผ่นเล็กร่วงออกมาจากกระเป๋า ผมหยิบขึ้นมาเพ่งสายตาอ่าน ตัวอักษรจางๆ เหมือนจะเป็นใบเสร็จ เก็บเงินอะไรซักอย่าง

 

"ค่าเช่าชุด คอสตูม...หมาป่า.... "

 

.....โธ่เอ้ย ปล่อยให้ชาวบ้านเขารอ เพราะมัวไปแต่งหล่อรึ....

 

"ไอ้บ้า" ผมยกเท้าเตะให้คนที่นอน แผ่หลาอยู่กลางเตียง กลิ่งไปอีกทาง

 

....ฉันควรจะชอบไอ้คนเมื่อคืน หรือ ไอ้ที่นอนอยู่บนเตียงดีวะเนี่ย.....

 

--fin--  

 

 

 

edit @ 1 Nov 2008 04:31:41 by p.k.a