[fic JI] ...... is in the air

posted on 26 Jun 2008 22:05 by pkagoldfish in fanfic

ไม่มีอะไรทำ เอาฟิคเก่า (มากกกก) มาโพสต์ใหม่ ด้วยความที่ว่า เดี๋ยวนี้ไม่ได้แต่งฟิคเลย
เจไอ วันไนท์ กำลัง แต่งต่อ...หลังจากคนเขียนมืดมนไปนาน...ปัจจุบันก็มืดอยู่
ใครที่รออยู่ อดใจรอหน่อยนะคะ

..................................................................

[JI] ..... is in the air p.k.a's short story collections NO.7....มั้ย

(โพสต์ครั้งแรกใน reflection board ปี 2545แน่ะ)

[JI] ...... is in the air

...คุณเคยมองหาอะไรที่คุณรู้ดีว่ามันไม่ได้อยู่ที่นั่นบ้างหรือเปล่า....

ผมเคยนะ....ในอากาศธาตุตรงนั้น ที่มันอบอวลอยู่ระหว่างผมกับเขา....ผมค้นหามัน...ยามที่ดวงตาคู่นั้นจ้องมองมา....มักจะเงี่ยหูฟัง เมื่อเสียงทุ้มต่ำนั่นดังขึ้นสนทนากับผม แม้เมื่อยาม สัมผัส....มือแกร่งที่มักจะวางลงบนไหล่ของผมเสมอๆ.....ผมหวังไว้เล็กๆว่า......" มัน " จะอยู่ตรงนั้น

ไม่รู้นะว่าจะเรียกมันว่าอะไรดี.....มิตรภาพ งั้นเหรอ...ไม่...มันมีมากกว่านั้น....ผมต้องการมากกว่านั้น....ทุกๆอย่างนั้น....อยากให้มอบให้กับผมคนเดียวเท่านั้น....

#### ##### #### #####

" อรุณสวัสดิ์ Ino...."

เขาทักผมด้วยน้ำเสียงที่สดใสและใบหน้าที่ยิ้มแย้ม...เหมือนทุกๆวัน ทำไมกันนะช่วงนี้รอยยิ้มนั่นทำให้ผมรู้สึกหวั่นใจเล็กๆ.....กลัวที่จะรู้สึกมากไปกว่านี้ กลัวจะ ชอบ....มากไปกว่านี้

" อรุณสวัสดิ์ Ryu ! ....Sugi !...Shin - chan "

มันคงจะดีไม่น้อยถ้ารอยยิ้มนั่นเป็นของผมคนเดียว

"เออนี่...Ino นายว่าท่อนนี้เป็นไงมั่งอ่ะ "

....อย่าขยับเข้ามาใกล้นักได้มั้ย นายนี่มันงี่เง่าจริงๆ...
....รู้ตัวบ้างรึเปล่าว่าไอ้ กลิ่นเป๊บเปอร์มินท์นั่นมันหอมมากขนาดไหน...

" นี่....หน้าฉันมีอะไรติดอยู่งั้นเรอะ...จ้องซะ " เขาหันมาถาม
" อะ...เปล่านี่....ไม่มีอะไร ว่าแต่อย่ามานั่งเบียดนักได้มั้ย " ผมขยับตัวเองออกมาก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีแกล้งทำเป็นสนใจกับกระดาษโน๊ตที่วางอยู่ตรงหน้า ว่าแต่ หมอนี่จะรู้บ้างมั้ยว่า ผมกำลงพยายามแทบตายที่จะไม่ให้หน้ามันแดงไปมากกว่านี้....

" เหรอ...เออ แล้วสรุปนายคิดว่าไง..."

...ว่าแล้วก็ยังขยับเข้ามาใกล้อีก....
...ฟังที่คนอื่นเขาพูดมั่งรึเปล่าเนี่ย!...

" ไม่รู้ !....นายคิดเองก็แล้วกัน.....ฉันจะไปซื้อบุหรี่ !! "

#### ###### ####

....บ้ารึเปล่านะ....ทั้งๆที่อยากจะอยู่ใกล้เขา....แต่กลับลุกออกมาแบบนี้ ช่วยไม่ได้นี่นะ เรื่องแบบนี้มันใช่จะรับกันได้ง่ายๆที่ไหน แม้แต่ตัวเองก็ยังต้องตกใจเมื่อตื่นขึ้นมาในเช้าวันหนึ่งก็รู้สึกว่าหัวใจของตัวเองนั้นมันเรียกร้องหาแต่ " J " ผู้ชายคนนั้น...คนเดียวเท่านั้น....เพราะอะไรกัน หมอนั่นเป็นเพื่อนที่ดีของผมมาตลอด

เราเว้นระยะห่างเอาไว้เพียงแค่คำว่าเพื่อนมาตลอด คำพูดของเขาที่ปลอบโยนผมในยามที่ผมรู้สึกไม่ดี....อ่อนแอ มือแกร่งที่ยื่นมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเปิดเผย...ความจริงใจและความอบอุ่นที่สามารถรู้สึกได้ถูกถ่ายทอดออกมา ผ่านดวงตาคู่นั้น....แต่เขาก็มักจะเป็นแบบนั้น....ใจดีและเป็นห่วงเป็นใยคนอื่นๆเสมอ.... มันคงจะดีไม่น้อยถ้าความใจดีนั่นมีให้ผมคนเดียว....

####### ##### #######

" นี่ J...."

" อะไรเหรอ ...." เขาพูดพลางจุดบุหรี่ขึ้นสูบ ควันสีเทาจางๆถูกปล่อยออกมาจากริมฝีปากคู่นั้น....ท่าทางสบายๆที่เขานั่งไขว่ห้างอยู่ข้างๆผมในร้านเหล้า.....เหมือนอย่างทุกทีที่เราออกมาดื่มด้วยกัน

" วันก่อน...ไปส่ง ryu มาใช่ป่ะ ..." ผมหันไปถาม....เมื่อนึกถึงเรื่องที่เขาเป็นคนอาสาขับรถพานักร้องนำของวงไปส่งถึงอพาร์ตเมนท์....ทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ในเมื่อรถของ ryuichi เสียแล้วในตอนนั้นคนที่พอจะขับรถไหวก็มีแต่ J คนเดียวเท่านั้น...แต่ก็อดที่จะ....อิจฉาไม่ได้

" ถ้า...ฉันเป็นอะไรขึ้นมา...นายจะมาช่วยฉันบ้างมั้ย "

" หมายความว่าไง "

" ก็นะ....ถ้าฉันอยากจะให้นายช่วยน่ะ...นายจะมามั้ย " .... คำถามบ้าๆแบบนี้ เขาจะว่ายังไงนะ

" แน่นอน....ก็ต้องไปซิ่ " เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

" แล้วถ้า...เป็นคนอื่นล่ะ...ฉันหมายถึงพวก shinya ล่ะ "

" แน่นอน....ก็พวกนายเป็นเพื่อนฉันนี่นา....".

...... เพื่อน....ผมชักจะเกลียดคำนี้ขึ้นมาซะแล้วซิ่

........................

" มาสเตอร์! ขออีกแก้วครับ ! " ......แต่ยังไงซะเขาก็เห็นผมเป็นแค่เพื่อน ทุกๆอย่างที่มีระหว่างเราสองคนนั้นมันก็แค่...เพื่อน.....ไม่มีหรอก ไอ้ของที่ผมมองหาอยู่น่ะ !!

" เฮ้ๆ !! ino เบาหน่อย...ดื่มมากไปแล้วนะ! "

" แล้วนายสนด้วยเหรอ....แค่ เพื่อน ดื่มมากไปเนี่ย...นายสนด้วยเหรอ ! " อาจจะเป็นเพราะแอลกอฮอล์...ที่ทำให้ผมฉุนเฉียวได้ขนาดนี้....น่าอายชะมัด....ไม่อยากให้เขาเห็นเลย.....ผมรีบควักสตางค์ขึ้นมาจ่ายค่าเครื่องดื่ม พอรู้ตัวอีกทีก้เดินออกมาจนเกือบจะถึงที่จอดรถซะแล้ว.......

" Ino นายจะกลับทั้งๆแบบนั้นน่ะเหรอ ! " เสียงเขาตะโกนไล่หลังมา....

" อย่าเดินตามมานะ ! " ผมตะโกนลั่น....แต่เสียงฝีเท้านั่นก็หาได้หยุดลงไม่....แล้วร่างสูงโปร่งของเขาก็มาหยุดอยุ่ตรงหน้าผม ท่าทางจะยังงงๆอยู่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่คิ้วที่ขมวดจนแทบจะเป้ยปมกับดวงตาที่เป็นประกายคู่นั้นมันก็พอจะให้ผมรู้ได้ว่า....เขาก็กำลังฉุนอยู่เหมือนกัน

" ทำไมวะ !....อย่าบอกนะว่าจะขับรถกลับทั้งๆสภาพแบบนั้น ดูซิ่...เดินยังเดินไม่ตรง ขืนปล่อยให้นายขึ้นรถนั่นไปก็ไม่เรียกว่าเพื่อนแล้วโว้ย !! "

" ก็ใครเขาอยากจะเป็นแค่เพื่อนล่ะ !! "

" ??? !! "

" อ่ะ...."

....นี่...เมื่อกี้ผมพูดอะไรออกไปน่ะ.... ให้ตายซิ่..ทำไมหน้าต้องแดงด้วยวะ....

" ถ...ถอยไป J ฉ...ฉันจะกลับแล้ว " ผมยกแขนขึ้นผลักเขาออกไปจากทางเบาๆ....หวังอยุ่อย่างเดียว...ขอให้ได้ไปพ้นๆจากตรงนี้ซะที...แต่....มือคู่นั้นกลับยึดไหล่ของผมเอาไว้

" เดี๋ยว....เมื่อกี้ไม่ค่อยเข้าใจ.....นายอยากจะเป็นอะไรนะ ? "

......ตายแน่....รอบข้างก็ไม่มีใคร ....นี่มันลานจอดรถตอน ตี 1 นะ....แล้วผมในตอนนนี้ก็....

.....ทนไม่ได้แล้ว...

.......สัมผัสอุ่นของริมฝีปาก ....จากผมคนนี้....เขาจะรู้สึกยังไงนะ....ขยะแขยง? แต่มันช่วยไม่ได้เพราะ มันชอบไปแล้วนี่นา ....

" Ino...." น้ำเสียงของเขาแหบพร่า มือใหญ่ยกขึ้นปิดริมฝีปาก หลังจากที่ผมถอนริมฝีปากออกแล้ว

" นั่นล่ะสิ่งที่อยากเป็น....คงจะตกใจซิ่นะ....คงไม่คิดซิ่นะว่าฉันจะทำอะไรแบบนี้...." ผมจ้องมองเขา...ลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น...ค้นหาสิ่งที่ผมอยากจะให้มันฉายแววอยู่....

" J...นายอาจจะไม่รู้หรอกนะ ว่าไอ้ความใจดีของนายน่ะ...มันทำให้ฉันรู้สึกยังไง....เหมือนคนเป็นบ้า
ที่เฝ้ามองหาไอ้สิ่งที่มันไม่มีอยู่....ฝันอยากจะให้มันเป้นจริง....ทุกๆคำพูดของนาย..ทุกย่างก้าว...รอยยิ้มทั้งหมดนั้น....ฉันอยากให้มันเป็นของฉัน ทั้งๆที่รู้ดีว่าระหว่างเรามันก้เป็นเพียงแค่เพื่อน.....ฉัน......ก็แค่...รักนายก็เท่านั้น " ผมกำลังสั่น...มันไม่ใช่เพราะอากาศแน่ๆ มันสั่นเพราะความรูสึกทั้งหมดนี่ต่างหาก...ผมทนมามากเกินพอแล้ว

" นายคิดว่าที่ฉันใจดี เป็นเพราะฉันเห็นนายเป็นแค่เพื่อนงั้นเหรอ... " น้ำเสียงที่กล่าวขึ้นนั้นฟังดูอ่อนโยนพอๆกับมือใหญ่ที่ยกขึ้นแตะที่ข้างแก้มของผม " ...ระหว่างฉันกับนาย มันมีความเป็นเพื่อน....ใช่ นายเป็นเพื่อน ... แต่ฉันอยากจะบอกให้นายรู้เอาไว้ว่านาย...เป็นคนที่สำคัญที่สุด......สำคัญมากเสียจนแม้แต่ตัวฉันเองก็ยังไม่รู้ว่าจะเรียกสิ่งนั้นว่าอะไร ....รัก ?"

...หลังจากที่มองหามานาน....ระหว่างเรา.....ตรงกลางในอากาศธาตุที่มองไม่เห็น..

...สิ่งที่เคยเฝ้ามองหา......มัน....อยู่ตรงนั้น...

- fin-