p.k.a~Pretty kind Animal~

การซ้อมล่วงเลยไปจนเย็น แต่ก็เป็นเวลาเพียงแค่ หนึ่งในสามของเมื่อก่อน พวกเขาเล่นร่วมกันได้ดีมาก แม้จะต้องหยุดปรับจังหวะกันเล็กๆน้อยๆแต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้อย่างดีเสียจนไม่อยากจะเชื่อว่าเวลามันเป็นเวลานานเหลือเกินหลังจากที่ได้เล่น ด้วยกันครั้งสุดท้าย

มีอยู่ครั้งนึงในขณะที่ซ้อมที่เขากับอิโนรันสบตากันแล้วยิ้ม เขาไม่แน่ใจนักว่ายิ้มของอีกฝ่ายนั้นหมายความว่าอย่างไร จะเหมือนกับความหมายในรอยยิ้มของเขาหรือเปล่า

...ดีใจที่ได้เล่นด้วยกันอีกครั้ง...

...ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้ง...

วินาทีนั้น เจรู้สึกเหมือนใจที่เริ่มเย็นชาของตัวเอง ขยับพองโต ด้วยความร้อนที่แล่นลามขึ้นไปถึงใบหน้า  มันคงน่าขันไม่น้อย หากจะยอมรับว่า ตัวเอง เขิน แต่ ก็คงจะไม่มีคำอื่นใดจะมาอธิบายได้อีกแล้ว

ชายหนุ่มร่างสูงทิ้งตัวลงบนโซฟา เสียดาย ที่ในครั้งนี้ มีทีมงาน คอยจับภาพอยู่ตลอดทำให้เขาต้องระงับ ความต้องการที่จะไปคว้าตัวของมือกีต้าร์ผมสีน้ำตาลคนนั้นมากอด เอาไว้ให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ มีคนเข้ามาสัมภาษณ์ เกี่ยวกับการซ้อมที่จบลงไป เขาตอบไปตามที่ใจคิด มันเยี่ยมมากเลยทีเดียว เหมือนกับว่า พวกเขามารวมตัวกันเพื่อการนี้โดยเฉพาะ ทุกตัวโน๊ตที่ได้บรรเลง ออกไปนั้นมันสดใหม่ แม้เวลาจะผ่านไป แต่การที่ได้กลับมาเล่นด้วยกันอีกครั้งในเวลาแบบนี้ มันกลับมีข้อดีจากทั้งสองด้าน ทั้งส่วนที่เก็บและบ่มเพาะเอาไว้ถึง 7ปี กับ ส่วนที่ได้เรียนรู้ในสิ่งใหม่ๆตลอดเวลาที่มา มันผสมผสานกลมกลืนกันไปอย่างที่ คาดไม่ถึงเลยทีเดียว  

"เหนื่อยหน่อยนะ ทุกคน...แล้วเจอกัน" เสียงนุ่มที่คุ้นเคย ดังขึ้นเรียกสติของมือเบสร่างสูง ชายหนุ่มผุดลุกคว้ากระเป๋าของตัวเอง ขอตัวจากทีมงาน แล้วลุกตามไปทันที

"คิโยโนบุ...รอก่อน" ชื่อที่เอ่ยเรียกออกไปนั้นทำให้คนที่เดินนำไปก่อน หยุด แล้วหันมามอง แสงไฟจากลานจอดรถส่องผ่านประตูกระตกเข้ามา แสงนั้นล้อมกรอบ ร่างบางของอีกฝ่ายเอาไว้ แสงสีขาวนั้นทำให้ดูหนาวเย็นขึ้นมาเช่นเดียวกับใบหน้าที่เรียบเฉยของอีกฝ่าย

"มีอะไรเหรอ...เจ..เรียกซะเต็มยศ" แต่อย่างน้อยก็ทำให้คนที่เดินคามมาพอจะโล่งใจได้บ้างเมื่อ ใบหน้ามนนั้นเปื้อนรอยยิ้มจางๆ

"เอ่อ...จะกลับแล้วเหรอ ไปไหนต่อรึเปล่า " ชายหนุ่มว่า มองเวลา ก็เพิ่งจะ5โมงกว่าๆ 6โมงเย็น

"ก็...กลับบ้านมั้ง.." อิโนรันตอบหลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง

"เหรอ...งั้น..เอ่อ...ไปกินข้าวด้วยกันไหม"

 เจถามออกไป พยายามทำเสียงให้เป็น ปรกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะ นี่เป็น บทสนทนาแรก ที่เขาพูดคุยกับอีกฝ่าย โดยที่ไม่มีเรื่องงานมาเกี่ยวข้อง นับตั้งแต่ การประชุมหารือ กันเรื่องซ้อมเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ดวงตารีเรียว ภายใต้แว่นกันแดดนั้นมองใบหน้าของอีกฝ่าย

ด้วยใจเต้นไม่เป็นส่ำ มันไม่ต้องใช้ความกล้าเลย ที่จะถามออกไป แต่มันต้องใช้ความกล้ามากเลยที่จะรับฟังคำตอบ

"ก็ดีนะ...ไปซิ่กำลังหิว ที่ไหนดีล่ะ"

"อ่ะ...เอ่อ... ร้านแถวกินซ่านี่เป็นไง อาหารง่ายๆ มีเหล้าให้กินด้วย"

"ยังไม่เลิกอีกรึไง..." พอพูดถึงเหล้าอิโนรันก็ถามกระเซ้าขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม

"เอ่อ...ก็เบาลงเยอะแล้วล่ะน่า... โอเคนะ ไปรถฉ..."

"เดี๋ยวฉันขับไปเองก็แล้วกัน เสร็จแล้วจะได้ไม่ต้องย้อนไปย้อนมา" มือกีต้าร์ผมสีน้ำตาลยิ้มพลาง ดึงบานประตูให้เปิดออก สายลมเย็นพัดผ่านเข้ามาปะทะผิวหน้า ของ คนที่ยืนอยู่ด้านหลัง...เขายังไม่ทันจะได้พูดจบประโยคเลยด้วยซ้ำ ใจที่เต้นรัวและเริ่มร้อน กลับ เหลือเพียงอุ่นๆเพราะลมเย็นที่กระทบผิวกาย 

.......................

รถเอสยูวีสีดำขับผ่านการจราจรในช่วงเย็นไปยังสถานที่เป้าหมาย ดวงตารีเรียวใต้กรอบแว่นดำเหลือบมองกระจกมองหลัง ราวกับหวาดระแวงว่าเจ้าของรถที่กำลังขับตามมาโดยทิ้งระยะไม่ห่างมากนักคนนั้นจะเลี้ยวรถหนีเขาไปไหนเสียก่อน

แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้หนีไปไหน ...นั่นทำให้รู้สึกใจชื้นขึ้นมาไม่น้อย

เจเดินลงมาจากรถเมื่อจอดรถที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินของตัวตึกที่มีร้านอาหาร เขารออยู่ครู่หนึ่ง รถของคนคุ้นเคยก็แล่นเข้ามาจอดเทียบข้างๆ มือกีต้าร์ผมสีน้ำตาลเดินลงมาท่าทางอารมณ์ดีเพราะในมือควงพวงกุญแจรถไปมา

"ร้านนี้ไม่เคยมาแฮะ อยู่ข้างบนใช่ไหม" อิโนรันถามพลางหันไปมองหน้าของอีกฝ่าย

"อืม...ไปกันเถอะ"ว่าพลาง มือแกร่งก็ฉวยมือของอีกฝ่ายมากุมเอาไว้ แต่ก็ต้องรีบปล่อยเมื่อรู้สึกตัวว่า กำลังเผลอไผลไปกับความเคยชิน ที่อยู่ๆ ก็กลับเข้ามาฝังในหัวอีกครั้ง

"อ่ะ...ขอโทษ...ไปกันเถอะ" เจถูมือที่เย็นนั้นเข้ากับกางเกงยีนส์ ก่อนจะพยักเพยิดให้อีกฝ่ายเดินตามไป

ทั้งสองขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นที่ 6 ของตึกสูงในย่านกินซ่า บรรยากาศในร้าน เป็นร้านอาหารแบบนั่งเคาท์เตอร์ ตรงหน้าเป็น กะทะเหล็กที่จะโชว์การทำอาหารตรงหน้า ตกแต่งด้วย ไม้สีเข้มดูขรึมและให้ความรู้สึกเป็นผู้ใหญ่ ทั่วร้านมีกลิ่นกรุ่นของไวน์ หอมตลบไปทั่ว โชคดีที่เป็น คืนวันธรรมดา ทำให้ไม่มีลูกค้าเข้ามามากนัก เจเลือกเดินไปนั่ง ที่ด้านใน สุดของเคาท์เตอร์ยาว พลางดึงเก้าอี้สตูลให้ อีกฝ่ายนั่งลงข้างๆ

"กินอะไรดีล่ะ มื้อนี้จะเลี้ยงเอง " เจว่าพลางหันไปยิ้มให้กับอีกฝ่าย

"เลี้ยง? นึกอะไรขึ้นมาจะเลี้ยง..."

"ฮ่ะๆ...เอาน่า มาสเตอร์ของ ดัมเปอร์รายองชวดนึงครับ" ชายหนุ่มยาวยิ้ม  ก่อนจะหันไปสั่งเครื่องดื่มกับเจ้าของร้านที่เดินมาส่งเมนูให้กับทั้งสองคน

"ถ้าจะดื่มขวดนั้นล่ะก็ ผมแนะนำเสต๊กกุ้งล็อบสเตอร์ กุ้งเพิ่งเข้ามาใหม่ อร่อยเชี่ยวล่ะ" มาสเตอร์สูงวัยพูดพลางหัวเราะ ก่อนจะมองหน้าทั้งสองคน "ว่ายังไงครับ" เมื่อได้ยินคำแนะนำแบบนั้น ชายหนุ่มทั้งสองคนหันมามองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนจะส่งเมนูคืนให้

"ครับ...เอาแบบนั้นล่ะ จัดมาเลยก็แล้วกัน พวกผมจะรอทาน" อิโนรันพูดพลางยิ้ม รอยยิ้มอ่อนโยน กับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่ต้องแสงไฟสีส้มภายในร้านนั้น ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

"ดีจังเลย ที่นายยิ้ม..." เจหันไปมองหน้าของอีกฝ่ายพลางเท้าคางมอง ลืมตัวไปเลยทีเดียวว่า เขาไม่น่าจะพูดประโยคแบบนั้น ในสถานที่แบบนี้ กับคนๆนี้

"แน่นอน...ก็นายจะเลี้ยงนี่นา" อิโนรันตอบ ก่อนจะเบือนหน้าไปอีกทาง ทำให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่อาจจะคาดเดาได้เลยว่า ใบหน้าที่เขามองไม่เห็นนั้นกำลังมีสีหน้าแบบไหนอยู่

"คิโย...ฉันอยากเจอนายมาตลอดนะ...รู้ใช่ไหม" 

tbc…

＠＠talk@@

คนเรามักจะบ้าเมื่อสอบเสร็จ

ประกาศ สอบเสร็จแล้วค่า รอผลสอบค่า

ชีวิตคนเรา จะมีตัวเลือกซักเท่าไรกันเขียว

ถ้าได้ มธ ด้วย คงคิดหนัก

เรียนอะไรดี จุฬา หรือ ธรรมศาสตร์  (แต่ไม่ว่าที่ไหน ก็ต้องไป กทม ทั้งนั้นล่ะเน้อ ไม่อยากไปเลย)

edit @ 6 Mar 2008 01:19:30 by p.k.a