p.k.a~Pretty kind Animal~

 ｂｙ　p.k.a

ได้ยินเสียงกระดิ่งดังแว่วมาจากที่ไกลๆ เช่นเดียวกับเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของชายแก่คนหนึ่งที่อาจจะกำลังง่วนกับการขับเคลื่อนรถเลื่อนไปบนเส้นขอบฟ้า นำพาของขวัญไปส่งให้ถึงที่บ้านของเด็กๆ ก่อนที่เช้าวันคริสต์มาสที่เปี่ยมสุขจะมาถึง

เกล็ดหิมะสีขาว โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าสีดำสนิท  

ผมยืนอยู่ท่ามกลางความหนาวเย็น ของค่ำคืน ใต้แสงไฟสลัวของโคมในสวนกว้าง แสงสว่างจากไฟประดับส่องแสงระยับให้เห็นมาจากใจกลางของสวน  แสงสว่างนั้นดูราวกับกองฟืนที่จะให้ความอบอุ่นแก่ผู้คนในยามค่ำคืน ในยามที่คริสต์มาสกำลังจะมาถึง ในตอนนี้ชายร่างอ้วนคนนั้นยังวิ่งวนรอบโลกไม่ถึงไหน

แต่คืนนี้ผมมีอะไรที่ให้ความอบอุ่นมากกว่านั้น...

 "ถามจริงว่านี่แค่วิ่งไปหยอดเหรียญแล้วหยิบมา หรือวิ่งไปหยอดเม็ดข้าวลงหลุม รอเกี่ยวยอดข้าวเนี่ย" ผมอดไม่ได้ที่จะเอ่ยประชดคนที่เดินกลับมาพร้อมกับสาเกร้อนๆในมือสองถ้วย
"เอาน่า...จะช้าจะเร็วก็ได้มาแล้วไม่ใช่หรือไงกัน... "เขาพูดพลางหัวเราะ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนนั้นเป็นประกายล้อกับแสงที่สาดส่องมาจากด้านข้าง ผมเผลอมองภาพนั้นอยู่อึดใจหนึ่ง
"กินซะ จะได้อุ่นๆ" ว่าพลางก็ยื่นถ้วยสาเกร้อนมาให้ ผมรับแก้วนั้นมา ก่อนจะเปิดฝา.... ผมมองเห็นควันสีขาวค่อยๆลอยขึ้นมาจากถ้วยสาเกร้อน ควันสีขาวเช่นเดียวกันกับลมหายใจของอีกฝ่าย ริมฝีปากบางที่ผมเห็นเห็นแตะอยู่บนขอบถ้วยนั้นทำให้ผมยิ้ม....

"กินล่ะนะ"

ก่อนจะดึงมือที่ถือถ้วยสาเกร้อนของเขาออก แล้วแทนที่ด้วยริมฝีปากของตัวเอง ความหวานของริมฝีปากที่ช่วงชิงมานั้นมีความหอมและรสหวานนุ่มของสาเกติดกลับมาด้วย  

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นสบตาผมนิ่ง อุณหภูมิระหว่างเราเพิ่มสูงขึ้นเล็กน้อย ผมเห็นได้จากสีบนใบหน้าของเขาที่เปลี่ยนไป  ความเขินอายเล็กๆนั้นฉายให้เห็นบนดวงหน้า แน่นอน...บนหน้าของผมเองก็คงจะบ่งบอกอยู่ไม่น้อย

มันไม่บ่อยครั้งนักที่เราสองคนจะได้พบกัน

และสัมผัสกันเช่นนี้...

ความขวยเขินของผู้ชายสองคนถูกแทนด้วนรสชาตของสาเกที่ยังถือเอาไว้ในมือ ความร้อนของเครื่องดื่มและแอลกอฮอล์ที่แอบแฝงนั้นรู้สึกได้ยามที่มันไหลผ่านคอลงไป

"คริสต์มาสปีนี้...ยังไงก็...ไวท์ซิ่นะ"

 ผมพูดขึ้น เมื่อมองไปรอบๆ เกล็ดหิมะสีขาวยังคงทิ้งตัวลงมาไม่ขาด พุ่มไม้ที่ถูกตัดแต่งให้เป็นกวางเรนเดียร์เริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาว...ท่ามกลางความมืดนั้น....ราวกับว่ามันค่อยๆปรากฏตัวขึ้นมาอยู่ที่กลางสวนนั่นก็ไม่ปาน

"อืม...ไวท์คริสต์มาส...ก็ดีแล้วจะได้อุ่นขึ้นมาหน่อย"คำพูดของเขาทำให้ผมอดที่จะหัวเราะออกมาไมได้
"อย่าพูดเรื่องจริงจะได้ไหม..." เพราะเป็นเรื่องที่ใครๆก็รู้กันไปหมด ว่าเมื่อหิมะตกแล้ว อุณหภูมิจะอุ่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย  เขายิ้มให้กับคำต่อว่าของผมก่อนจะหัวเราะออกมา ควันสีขาวปรากฏให้เห็นออกมาเป็นช่วงตามจังหวะหายใจของเรา

"แล้วปีหน้าล่ะ...จะเป็นยังไงบ้าง"ผมถามเขา แต่ดูอีกฝ่ายจะกำลังสนใจกับ ของต้นคริสต์มาสต้นใหญ่ที่ประดับประดาไฟอยู่ที่กลางสวนนั้นเสียมากกว่า แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้จะก้าวเดินเข้าไปดูใกล้ๆ พวกเรายังคงรักษาระยะห่างจากความสว่างสดใสนั้นเอาไว้  ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนดูจะจับจ้องอยู่ดวงสีเงินสุกสว่างที่เป็นประกายและขยับล้อเล่นกับเกล็ดหิมะอยู่บนยอดต้นไม้ใหญ่

"ปีหน้า...จะสนไปทำไมกัน...ขอแค่วันนี้ตอนนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง" เขาพูดขึ้นมาพลางเอียงเพียงแค่ใบหน้าหันมามองผมที่ยืนเยื้องอยู่ทางด้านหลัง ใบหน้าด้านหนึ่งของเขาดูอิ่มเอิบปละสวยงามเช่นเดียวกับดวงไฟ น่าแปลกที่ผมกลับนึกชอบในด้านที่ไม่โดนแสงนั้นมากกว่า ประกายจากดวงตาสีน้ำตาลที่บางครั้งก็ดูเศร้าสร้อยอย่างบอกไม่ถูก

มือยื่นมือไปปักเกล็ดหิมะที่เริ่มจะเกาะบนเสื้อโค๊ทสีเข้มของอีกฝ่ายออก ก่อนที่มันจะถูกย้อมให้เป็นสีขาวมากไปกว่านี้ แล้วค่อยดึงไหล่บางนั้นเข้ามาหาตัว แล้วโอบกอดเอาไว้จากด้านหลัง แม้ปลายจมูกจะแตะบนผิวผ้าของที่เขาสวมใส่  ดวงตาของผมยังมองเห็นลมหายใจของตนเองและลมหายใจของตัวเขาได้อย่างถนัดตา

"นั่นซิ่นะ... ขอเพียงแค่ตอนนี้... " ผมกระซิบตอบ ลมหายใจสีขาวลอยขึ้นไปในอากาศ กลืนหายไปกับหิมะที่โปรยปรายลงมา พวกเราหยุดอยู่ตรงนั้น นิ่ง และเนินนาน อยากจะซึมซับความอบอุ่นจากร่างของกันและกันให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

.....

.....

.....

...................................................

........................................

...............................

....................

............

......

...

☆

"หนาวแล้วล่ะ..."

เสียงนุ่มของเขาเอ่ยขึ้นราวกับเกรงใจที่จะพูดมันออกมา ผมจึงค่อยละมือปล่อยให้เขาเป็นอิสระอีกครั้ง

 "โอเค...กลับกันเถอะ"ผมยิ้มให้กับเขา พลางส่งมือให้หวังว่าเขาคงจะยื่นมือตอบกลับมา
"อืม...อ่ะ...เดี๋ยวนะ... "

 แต่สิ่งที่เขายื่นมากลับไม่ใช่มือ แต่เป็นร่มที่ถือติดตัวมาตั้งแต่เมื่อตอนที่ผมพบเขา...คงจะถือออกมาจากบ้านเมื่อเช้าเป็นแน่ ผมกางร่มนั้นขึ้น ยื่นแขนออกไปเล็กน้อย ให้มันอยู่ในองศาที่มีที่พอสำหรับสองคน มองขึ้นไปเหนือหัวเห็นเงารางๆของเกล็ดหิมะที่ค่อยทิ้งตัวลงมา มันคงจะเป็นอย่างนี้ไปตลอดทางเป็นแน่

"กลับกันเถอะ... "เขาพูดพลางยิ้ม

ก่อนที่เราทั้งสองคนจะก้าวเดินต่อไป ด้วยจังหวะเดียวกัน ทิ้งเอาไว้ด้านหลังเพียงแค่รอยเท้า และ เงาที่ทอดยาวลงบนผืนหิมะที่เพิ่งจะตกใหม่เท่านั้น

"เออนี่....จุน"
"อะไรเหรอ...คิโย...." นับครั้งได้เลยทีเดียวที่จะเรียกเขาแบบนี้

 "Merry Christmas..."

=fin=

@@talk@@

thanks for the hot chemistry for the Christmas.

Merry Christmas everyone!!

คิดว่า นี่เป็นครั้งที่เข็นสองเรื่องมาติดๆกันแบบนี้ อ๊า อิโนะ ประดังประเดเข้ามา

edit @ 25 Dec 2007 02:52:15 by p.k.a

edit @ 25 Dec 2007 02:53:21 by p.k.a

edit @ 25 Dec 2007 11:55:06 by p.k.a