p.k.a~Pretty kind Animal~

เมื่อวันที่ สิบแปด ธันวาคม ที่ผ่านมานั้น ได้มีพิธีพระราชทานปริญญาบัตร ที่ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
แน่นอนว่า ไปร่วมมาเป็นที่เรียบร้อย เขารับกันสิบแปด นัดซ้อม สิบห้า ข้าพเจ้าไปตั้งกะสิบสี่

หนึ่งคือเพื่อไปร้องเกะ
สองคือเพื่อไปร้านดีดีน...อันเป็นที่ที่จะสวาปามสเต็คหมูพริกไทยดำได้อย่างอิ่มหนำ

การกลับไปที่หมาวิทยาลัยในคราวนี้เป็นอะไรที่ค่อนข้างจะตั้งหน้าตั้งตาคอยเลยทีเดียว เพราะอยากเจอเพื่อนๆ
และอยากร้องเกะ....(เป้าหมายในชีวิตไม่มีอะไรอย่างอื่น)

การไปร้องเกะดำเนินไปได้ด้วยดี แม้จะมีให้ระทึกกันบ้างเพราะว่า สมาคมที่คบค้าด้วยกันนั้นส่วนใหญ่จะเป็นชาวบริดจ์ คณะมนุษย์ด้วยกันทั้งสิ้น ทำให้มีข่าวลือหนาหูว่า บัณฑิต อาจจะต้องเลี้ยงน้อง แต่ด้วยความฉลาดและเอาตัวรอดเก่งทำให้จากการ "เลี้ยง" ที่มีน้องๆนัดเตรียมจะไปสมทบเต็มที่ นั้นกลายเป็น การ "ร่วมสนุกตามจิตศรัทธา"ไปในที่สุด...ฟู่...รอดไป

 แล้ววันรุ่งขึ้นก็แหกขี้ตาตื่นไปซ้อมกันที่คณะ...ได้กลับไปที่คณะ แม้จะไม่ได้กินข้าวที่คณะก็...ชื่นใจ มองนั่นมองนี้ กรี้ดกร้าดแม้กระทั่งกับเจ้า ซาร่า เจสซิก้า (หมาประจำคณะ) การซ้อมเป็นไปอย่างเมามันส์ เพราะ อาจารย์บอกว่าให้ ทำให้ได้ สามสิบคนต่อนาที ...แต่รอบแรกนี่สองร้อยกว่าคนปาไปยี่สิบกว่านาที... ทำเอาบัณฑิตสับขาหลอกกันแทบไม่ทัน

ย่อ ก้าว ก้าว ...ก้าว ก้าว ชิด ....และ ถอยๆๆๆ ย่อ เทิร์น

เหนื่อย เจ็บเท้าอย่างมาก ถึงมากที่สุด ...แน่ล่ะ ปรกติข้าพเจ้าใส่รองเท้าหุ้มส้นแบบนี้ที่ไหนกัน กระโปรงก็อีก...ไม่สะดุดขาตัวเองตายก็เป็นบุญนักแล... คืนวันนั้นเลยไปจบกันที่การไปนั่งรับประทานแหนมเนืองเมืองลับแลแก้เครียดกันในเมือง ก่อนจะตามด้วยการไปตระเวณถ่ายรูปในมหาวิทยาลัยยามค่ำคืน... ไปขอพรเจ้าพ่อมอดินแดงมาด้วย (ไม่ได้บน ....ขอเลย....ปีก่อนก็ขอ...ได้เฉย...)

ตอนตีห้าของวันนั้นก็ไปแต่งหน้ากันที่ร้าน ...โดยที่คุณพี่ที่ร้านก็เข้าใจผิดว่าข้าพเจ้า และ เพื่อนสาว เป็น "เพื่อนสาว"กัน... เอาเข้าไป แล้วก็ไปถ่ายรูป...วุ่นวาน สนุกสนานเฮฮากับการถ่ายรูปคู่กับสมบัติคณะทั้งหลาย (นับแต่ของแท้เท่านั้นนะคะงานนี้)  ปลื้มมากคือ เพื่อนๆ ที่ชิงจบไปก่อนหลายคนอุตส่าห์มาด้วย ล่ะ  น้ำตาไหลพราก และปลื้มมากอีกอย่างคือ พี่จูเนียร์ มาบูมให้ (ต้องขอขอบคุณพี่ๆทุกคนที่ยอมเหนื่อยบูมให้นะคะ รักพี่ๆมากเลย )
ที่ปลื้มสุดๆ คือ "ท่านรองฯ " ...พ่อเราเอง... อุตส่าห์มา พร้อมกับ คุณอาที่มาช่วยเป็นตากล้องให้อีกสองคน สรุปแล้ว สี่กล้องวันนั้น....ถึงพ่อจะไม่ยอมนับเลยเวลาถ่าย แต่ก็ปลื้มมากที่พ่อมาได้นะ

แล้วตอนบ่ายก็ฝ่าการจราจรไปซ้อมกันที่ หอประชุม เหนื่อยมาก เพราะกว่าจะหาที่กินข้าวกับพ่อได้ ก็นะ...คนเยอะ ต้องบริการตัวเองอย่างแรง
วันรุ่งขึ้นก็ซ้อมๆอีก ซ้อมทั้งวัน ทำให้เราออกอาการเบื่อดารา นามว่า "ว" ไปโดยปริยาย คือ เขาก็ไม่ได้อะไรหรอก แค่ ทำตัวเด่น อาจารย์ก็ โอ๋ แซว แหย่ ให้เปลืองหูคนอีกเกือบสามพันคนเล่นเท่านั้นเอง

โด่...ก็แค่หน้าตาดี...สูง...เรียนวิศวะ....แล้วไง...

 วันต่อมาก็รับจริง...วุ่นวายกันแต่เช้ามืดเช่นเคย พี่ที่ร้านแต่งหน้า ก็ยังเข้าใจข้าพเจ้าผิดเช่นเคย... เอาเถอะ เขาก็อุตส่าห์แต่งให้เนอะ ว่าอะไรมากไม่ได้ รีบพุ่งไปที่หน้าหอประชุมหวังจะได้ถ่ายรูปลานตุงอันสวยงามของหอเหลือง แต่...ถ่ายไม่ได้ค่ะ คนเยอะมากๆ เพราะเขารับกันสองรอบ พี่ๆ ป.สูงทั้งหลายก็เข้ากันไปหมดแล้ว ญาติโกโหติกามาจากไหนกันนักหนาไม่แน่ใจ ก็เลยได้ถ่ายรูปนิดหน่อย กะพ่อ และ แม่ (เห็นว่าเตรียมชุดสวยไปสองชุดเพราะกลัวว่าจะร้อน เกิน กับ หนาวเกินไป) กลับมาวันนี้ คิดๆดู คิดว่าเรายังไม่ได้ถ่ายแบบ พ่อ แม่ ลูกเลย แถมไม่มีรูปตอนมี "ปริญญา" ในมือเสียด้วย

เข้าไปนั่งรอรับก็หลับกันสนุกล่ะค่ะ พอถึงตาตัวเองก็แอบตื่นเต้น คนอื่นเขาแอบลอบมองพระพักตร์กันสนุกแต่ข้าพเจ้า กลัวก้าวผิดก็ก้มหน้านับจุด ...เสียดิบดี...ลืมเอางาน...จำได้ว่าดึงมาเลย พระพักตร์ก็ไม่ได้ลอบมอง...ดึงมาเลย แล้วก็ถอยสุดตัวเพราะกลัวจะมีหน้าไปติดอยู่ในรูปรุ่นน้อง ได้ปริญญามาอยู่ในมือ...ไม่ดีใจเท่าไหร่ แต่ใจหายมากว่า ว่า "เสร็จแล้ว...เดี๋ยวก็ต้องไปแล้ว " อะไรแบบนั้น

ฮามากคือตอนจะออกจากหอประชุม อาจารย์บอกว่า "เขาอยากให้เดินให้เป็นระเบียบ" ตอนแรกก็ทำท่าจะเดินนำแบบเท่ห์ๆ ไปๆมาๆยังไม่ทันพ้น ชายคาหอประชุมเลยอาจารย์หันมา "งั้นครูส่งพวกเธอแค่นี้นะ"

กรั่ก...ขอบพระคุณมากค่ะอาจารย์

หลังจากที่ เดินกันลงมาอย่างไม่เป็นระเบียบเท่าไร บัณฑิตก็รีบขึ้นรถออกจากมอมาทันที เพราะ ไม่อยากจะอยู่ผจญความวุ่นวายอีก...แม้จะใจหาย กับการต้องจากสถานที่ที่เป็นเหมือนบ้านหลังที่สอง สถานที่ที่มีแต่ความทรงจำ และได้สอนอะไรเราไว้มากมาย แต่ก็หวังในใจลึกๆว่า จะได้กลับไปที่ ม.ข. อีก (แต่ก่อนอื่นก็ขอแวะเซเว่น ซื้อรองเท้าแตะคู่ใหม่มาใส่ก่อนละกัน)

แล้วก็กลับบ้าน... พร้อมกับ ความทรงจำดีๆอีกเรื่อง และ ตุ๊กตาหมูหมากาไก่อีกหนึ่งกล่อง บวกน้องหมีขนาดตัวพอๆกับยัณฑิตอีกหนึ่งตัว

สุดท้ายนี้ ขอบอกว่า

 รักเพื่อนๆ อิงค์ยี่สิบสาม
รักเพื่อนๆน้องๆพี่ๆ บริดจ์ HUSO
รักน้องอิงค์ยี่สิบสี่ ขอบใจที่อดทนเรียนกับพวกพี่อีกเทอม
รักคณะมนุษย์ฯ
และรักที่สุด KKU

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีๆ ในชีวิต
ขอบคุณที่ให้เรามากกว่า กระดาษในห่อปกผ้าไหมสีส้ม

ขอบคุณจริงๆ

edit @ 25 Dec 2007 16:47:02 by p.k.a