Fanfic
About Me...
PICs & Photoshop
Translation
[JI] untitled
posted on 03 Jul 2008 00:45 by pkagoldfish in fanfic" Inoue...!!! " เสียงโหวกเหวกโวยวายที่ดังขึ้นจากโต๊ะตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปด้านในร้านเนื้อย่าง ทำให้ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลต้องหันมองตามอย่างช่วยไม่ได้รอยยิ้มจางๆเผยขึ้นเมื่อมองไปเห็น ชายหนุ่มและหญิงสาว จำนวน 10 กว่าคนกำลังดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน
" สวัสดี....ไม่ได้เจอกันซะนานเลยนะ " เขากล่าวเมื่อเดินมาถึงโต๊ะ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดตามองไปรอบๆ พร้อมกับท่าทีเขินเล็กน้อย ความจริงแล้วเขามาถึงเป็นคนสุดท้ายของงานเลี้ยงรุ่นชั้น ม.6 ห้อง C ในครั้งนี้
มันช่วยไม่ได้จริงๆ การสัมภาษณ์ในวันนี้มีการยืดเยื้อกว่าปกติ
" ว่าไง Rock Star ประจำห้อง…นึกว่าจะมาไม่ได้ซะอีก….เป็นไง… ยอดขายอัลบั้มไปถึงไหนแล้วล่ะ " เสียง Yoshina อดีตหัวหน้าห้องชั้น ม.6 ห้อง C เอ่ยถามเมื่อ Inoran เดินมานั่งลงข้างๆตรงเก้าอี้ที่ว่างอยู่
" ก็เรื่อยๆน่ะ....." ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆพลางรับแก้วเบียร์ที่อีกฝ่ายยื่นให้
" ไอ้ " ก็เรื่อยๆน่ะ " ของนายน่ะ หลายล้านทุกทีนี่นา...น่าอิจฉาจริงๆเลยน้า รายได้ต่อปีเยอะขนาดนั้น " Yoshina ผู้ท่ถูกเลือกให้เป็นหัวหน้าด้วยความช่างพูดช่างเจรจาหัวเราะร่วน ก้อนกลมๆที่อยู่บนหน้าท้องมาตั้งแต่ไหนแต่ไร กระเพื่อมขึ้นลงจน Inoran เองก็ออดจะคิดไม่ได้ว่าคนๆนี้เหมือนใครบางคนที่อยู่ที่วง ( Shinya : ฮัดดเช้ยยย !!!)
" มันก็แค่ตัวเลขน่า...ขอร้องล่ะ อย่าพูดเรื่องงานเลย มาเลี้ยงรุ่นก็ต้องพูดเรื่องพวกนายด้วยซิ่ ตอนนี้ทำอะไรกันอยู่เหรอ " Inoran รีบเปลี่ยนประเด็นอาจจะเป็นเพราะว่า...ช่วงเวลา หนึ่งอาทิตย์ในตอนนี้เป็นช่วงหยุดพักของเขาก็เป็นได้ ....เขาจึงไม่ค่อยอยากจะคิดเรื่องงานซักเท่าไหร่
" อ้าว ! ก็มันน่าอิจฉาอย่างที่ Yoshinaคุงว่าจริงๆนี่นา....ในขณะที่พวกเราหลายคนถือกระเป่าเดินเข้า Office Inoue คุงกลับถือกีต้าร์ขึ้นรถไฟตระเวนแสดงตามที่ต่างๆ มันน่าประทับใจมากๆเลยล่ะ " เสียงใสๆของ Ishikawa ดังขึ้น ภาพของเด้กสาวที่เคยมัดผมเปียเรียบร้อยไปโรงเรียนหายไปจนแทบจะจำไม่ได้ ผมเปียยาวลงมาถึงกลางหลังถูกหั่นจนสั้นย้อมเป็นสีน้ำตาลแดง ใบหน้าอ่อนวัยถูกแต่งแต้มด้วสีสันให้เข้ากับใบหน้ายามที่เวลามันผ่านเลยไป...ถึงแม้ว่าภาพลักษณ์จะปลี่ยนนไปแต่เสียงใสๆของเธอที่เคยออกอากาศให้ฟังทุกพักเที่ยงนั้นยังเป็นที่จดจำได้เป็นอย่างดี
" ฮ่ะๆ ขอบใจ..."
" ว่าแต่นะ Inoue คุงแล้ว Onoseล่ะ Onose Jun น่ะแต่ก่อนเคยเห็นไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ ฉันก็นึกว่าเขาจะมาด้วยนะเนี่ย! " เสียงWatanabe คนที่เป็นที่รู้กันดีอยู่ว่าบ้าดารานักร้องมากขนาดที่ยอมทานขนมรสชาติไม่ได้เรื่องเพียงเพราะต้องการจะเอาไปส่งชิงโชคของที่ะลึกจากดาราคนโปรดมาเก็บเอาไว้ในคอลเล็คชั่นรู้สึกว่า....แม้แต่ตอนนี้เธอก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย ....ตาเป็นประกายระยิบระยับเชียว
" J เอ่อ...Jun น่ะเหรอ จะมาทำไมล่ะ นี่มันงานเลี้ยงห้อง C นะไม่ใช่ของห้อง D หรือว่าอยากให้มา ฉันจะได้โทรตามแล้วฉันจะกลับเอง ..." เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเอ่ยประชดประชันพร้อมรอยยิ้ม
“ ก็แหม…..ก็ฉันชอบของฉันนี่นา…..นี่ๆ วันหน้าวันหลังขอตั๋วคอนเสิร์ตหน่อยได้รึเปล่าล่ะ “ คำถามนี้ทำเอาทั้งโต๊ะหันมามอง Inoran แทบจะเป็นตาเดียว…ทำเอาคนถูกถามถึงกับเหงื่อตก
“ เอ่อ….ก็จะดูให้ก็แล้วกันนะ…..” เสียงนุ่มกระอ้อมกระแอ้มตอบ ก่อนจะยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่ม….ถึงแม้ว่าบัตรคอนเสิร์ตเขาจะสามารถขอได้ก็เถอะแต่จำนวนของมันก็มีแค่ไม่กี่ใบ…. ถ้าจะให้เดินเข้าไปขอเพิ่มมันก็ ออกจะทำหน้าลำบากอยู่เหมือนกัน
“ แต่ Inoue คุง ฉันชอบ Onose จริงๆนะ….. เขามีแฟนแล้วรึยังอ่ะ…ได้ข่าวว่าควงคนที่ผมสีน้ำตาลอยู่แต่ไม่รู้ว่าใคร…บอกหน่อยนะๆๆๆ “ แต่ก่อนจะได้คีบเนื้อย่างเข้าปาก ชายร่างบางก็ต้องชะงักเมื่อ Watanabe หันมาเขย่าแขนตื๊ออีก
“ คนผมสีน้ำตาล ? …..” ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของชายหนุ่มฉายแววฉงน
“ ก็นี่ไง ….” เธอพูดก่อนจะก้มลงดึงเอานิตยสารพวกข่าวซุบซิบดาราออกมาจากกระเป๋าเป้ใบโต ในหน้านิตยสารปรากฏภาพของชายหนุ่มร่างสูงผมทองที่มีใบหน้าเป็นที่คุ้นตากันเป็นอย่างดีโอบไหล่ “ สาวปริศนา “ ออกมาจากผับแห่งหนึ่งใจกลางกรุงโตเกียว …
“ J แห่ง Luna Sea เดทแสนหวานยามราตรี…. สาวปริศนาเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลคนนี้เป็นใครกัน?……” Inoran ฉวยนิตยสารที่อยู่ในมือของอีกฝ่ายมาอ่านพาดหัวเบาๆ ก่อนจะเหลือบมอง ใบหน้าที่ดูจริงจังเหลือเกินของ Watanabe… เคยได้ยินมาบ้างเหมือนกันว่าตอน ม. ปลาย Watanabe กรี้ดกร้าด เพื่อนร่างสูงของเขาอย่างกับอะไรดี แต่……
“ อ่ะ…เอ่อ…ฉันไม่รู้เรื่องนะ ทำไมมองฉันแบบนั้นล่ะ….” Inoran หลบสายตาคาดคั้นเอาคำตอบของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว
“ Watanabe….คงจะเห็นว่า Inoue คุงสนิทกับ Onose คุงดีล่ะมั้ง…ไม่อย่างนั้นคงจะไม่คบกันทำงานด้วยกันได้มาจนถึงป่านนี้หรอก “ Ishikawa เอ่ยขึ้นแทรก
“ สนิท? มันก็ใช่อยู่หรอกนะ…แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะรู้เรื่องส่วนตัวของหมอนั่นนี่นา….” Inoran พูดพลางคีบชิ้นเนื้อเข้าปาก ความรู้สึกอึดอัดจากสายตาคาดคั้นของ Watanabe ค่อยทุเลาลงมาเล็กน้อยเพราะเสียงนุ่มๆของ Ishikawa แต่ในเมื่อประเด็นของการสนทนายังไม่เปลี่ยนไป ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลก็ยังไม่สามารถกินอาหารจัดเลี้ยงได้อย่างสนิทใจอยู่ดี
“ อ๊ะ ! “ Inoran อุทานขึ้นเบาๆเมื่อมือเรียวของหญิงสาวยื่นข้ามโต๊ะมาลูบเส้นผมของเขาเบาๆ
“ ทำไมเงียบไปซะล่ะ…….ทำหน้าเคร่งขรึมแบบนั้นแล้วอดจะแปลกใจไม่ได้เลยนะ…พวกเรา “ เธอหันไปหาเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ “ ว่านี่จะเป็นเด็กผู้ชายคนเดียวกับที่เราจับแต่งชุด เมดสาวแสนสวยน่ะ “
“ ใช่ๆ! ตอนนั้นผมยาวกว่านี้นี่นา….หน้าใสไร้ “ ห่วง “ Yoshina พยักหน้าเห็นด้วยพลางยกมือขึ้นเสยผมสีน้ำตาลที่ตกลงมาขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นห่วงเงินที่ติดอยู่กับคิ้ว
“ ครับ…ตอนนี้ผมมันน่าไม่ใสแล้ว…แต่….ทำลงไปได้ยังไงกันน้า…..”” ชายหนุ่มหัวเราะน้อยๆ ในหัวนึกถึงภาพของตัวเองที่ยืนเอานิ้วจิ้มแก้มถือร่มสีอ่อนถ่ายรูปในวันวัฒนธรรม
….น่ารักดีนะ ….เหมือนเด็กผู้หญิงเลย….พูดออกมาได้ไงนะเจ้าบ้านั่นน่ะ.....
“ ฉันโกรธกับเจ้า Jun ก็เรื่องนี้ล่ะ …. มาว่าฉันเหมือนผู้หญิง “ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมองฟองอากาศที่ค่อยๆลอยขึ้นสู่ปากแก้วช้าๆ เขาจำได้ว่าเขาไม่พูดกับ เด็กหนุ่มผมทองคนนั้นไปหลายวันเหมือนกัน
“ อ่ะ ใช่ๆ ช่วงนั้นฉันเห็นพวกนายไม่ค่อยคุยกันเท่าไหร่…ที่แท้ก้โกรธเรื่องนี้นี่เอง…แต่เจ้า Jun มันก็เป็นห่วงนายนะ ตามมาเฝ้าเลยไม่ใช่รึไง “
“ เฝ้า ? ”
“ ก็ใช่น่ะซิ่ ขนาดมาบอกฉันเลยนะว่า…ช่วยดู Ino ให้ด้วย เดี๋ยวจะโดนลวนลาม “ Yoshina สาธยาย ความทรงจำย้อนกลับไปเมื่ออดีต Onose Jun เด็กหนุ่มร่างสูงผมทอง ท่าทากวนโอ้ย เดินมาสะกิดไหล่เขาเบาๆไหว้วานให้ช่วยดูแลให้ด้วย
“ ลวนลาม เหรอ….มีเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย “ ชายหนุ่มผมทองหน้าตาเหลอหลา ทั้ง Watanabe ที่นั่งฟังอยู่อย่างเงียบๆหลังจากสงบปากสงบคำแล้วกับ Ishikawa ต่างก็พร้อมใจกันพยักหน้า
“ คนอื่นเขาโดนกันหมดนั่นล่ะ มีนายคนเดียวไม่โดน…เส้นใหญ่ก็แบบนี้ล่ะ “ ชายร่างท้วมยืดอกท่าทางภูมิใจ
“ แหมๆ…..Yoshina ได้ทีล่ะยกหางตัวเองใหญ่เลยนะ “ Watanabe แขวะ
“ ก็มันจริงนี่นา…..” พลางหัวเราะออกมาอีกครั้ง
“ เออนี่ Inoue คุงเธอยังไม่ได้ตอบฉันเลยนะว่า Onose น่ะมีแฟนแล้วรึยัง ….” ราวกับจะเรียกความจำคืนได้หญิงสาวหันมาสะกิดไหล่ของมือกีต้าร์ร่างบางทันที
“ อ่ะ….เอ่อ…มีแล้วมั้ง ไม่รู้ซิ่ก็บอกแล้วว่าเรื่องส่วนตัวหมอนั่น “
“ ก็เห็นตอน ม. ปลายตัวติดกันยังกับตังเม แถมทำงานก็ทำด้วยกันก็นึกว่าจะรู้ทุกอย่างซะอีก “ เสียงของ Watanabe เริ่มอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด คำพูดแบบนั้นของ หญิงสาวทำเอาชายหนุ่มต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ
“ ถึงจะทำงานด้วยกัน แต่ก็ใช่ว่าจะอยู่ด้วยกันตลอด…..เป็นเพื่อนกันก็ใช่ว่าจะรู้ไปซะทุกเรื่อง อย่างตอนนี้ หมอนั่นก็คงจะไปอยู่กับเพื่อนของเขา ซึ่งฉันเองก็อาจจะไม่รู้จัก…. แต่มันไม่จำเป็นเลยว่าจะ…ต้องอยู่ด้วยกัน….ความจริงฉันคิดว่าถ้าฉันไม่ได้ทำวงแล้วหมอนั่นตัดสินใจเรียนต่อ…ฉันคิดว่าเราก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่……watanabe? ฟังอยู่รึเปล่าทำไมมองหน้าฉันด้วยสายตาหวานซึ้งแบบนั้นล่ะ “ Inoran ชักจะเหงื่อตก มันทำให้เขานึกถึงใครบางคนที่อยู่ที่วง…อีกแล้ว ( Ryu: ฮัดเช้ยยยยย !! )
“ ก็ที่เธอพูด มันไปกระตุ้นต่อมจินตนาการฉันนี่นา…..”
“ watanabe นี่เธอคงไม่……” Inoran ขยับถอยห่าง ท่าทางแบบนั้นมันทำให้เขานึกถึงกระดาษหลายๆปึ๊งที่ J เคยหอบมาให้เขาอ่านถึงห้อง …. ชายหนุ่มยังไม่ทันได้พูดจบประโยคหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าก็พยักหน้าหงึกหงัก ราวกับรู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร
“ โธ่ ! ไม่เอาน่า ถ้าเธอจะจินตนาการฉันกับหมอนั่นไปถึงขนาดนั้นล่ะก็ หยุดเลยนะ…..เธอทำให้ฉันกลัวผู้หญิงขึ้นมาเลย…..นี่ Ishikawa พวกผู้หญิงเขาคิดแบบนี้กันหมดเหรอ “ Inoran หันไปหาสาวสวยผมแดง แต่คำตอบที่ได้รับกลับด้วยรอยยิ้มที่สุดจะเดาความหมาย
“ หมายความว่ายังไงล่ะนั่น……” คิ้วเรียวขมวดมุ่น
“ ก็หมายความว่าเขาคิดเฉพาะพวกที่จี๋จ๋ากันมามาตั้งแต่ มัธยมแบบพวกนายน่ะซิ่…..” Yoshina เสริมพลางหันหน้าไปพยักเพยิดกับ Ishikawa
“ พวกนายนี่……” Inoran ส่ายหัวเบาๆ โชคดี ที่ทั้งเบียร์และความร้อนจากเตาเนื้อย่างที่กำลังกินกันอยู่ช่วยอำพรางใบหน้าแดงก่ำของเขาได้เยอะจนไม่มีใครจะเอะใจสังเกต เห็น
“ เอาเป็นว่านะ Watanabe …..ถ้ามีข่าวคราวอะไรแบบนี้ออกมาอีกนะ ฉันจะได้ไปบอกให้หมอนั่นระวังตัวมากกว่านี้….ไม่รู้ไปทำอีท่าไหนให้เขาถ่ายรูปได้แบบนี้น่ะ ….อ้อ แล้วฉันจะบอกให้ก็แล้วกันว่าเธอชอบ “ Inoran หันไปขยิบตาให้อีกฝ่าย
ความทรงจำเก่าๆมากมายเริ่มจะพรั่งพรูออกมา ยิ่งมีแอลกอฮอล์ เป็นส่วนสผมอย่างดีกับเนื้อย่างรสชาติเยี่ยมด้วยแล้วการขุดคุ้ยเอาเรื่องราวต่างๆออกมาพูดยิ่งเป็นที่สนุกสนานมากยิ่งขึ้น …ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ Inoran เถียงอาจารย์ด้วยถ้อยคำที่แม้แต่คุณแม่ก็ยังอึ้ง
“ พวกผู้หญิงก็ผมยาวทำไมผมจะไว้มั่งไม่ได้…..” แล้วก็ตอนที่เดินมาดรงเรียนในเช้าวันที่จะต้องขึ้นรถไปทัศนะศึกษาด้วยผมที่สั้นเท่าบ่า…..เพราะอยากไปก็เลยตัดหรอกนะ Inoran รีบแก้ตัวเมื่อเดินขึ้นรถ Yoshina ที่ขึ้นรถไฟผิดขบวนจนทำให้เกือบไม่ได้กลับมาจาก ฮอกไกโด …. Wataabe ที่นอนแช่น้ำร้อนจนเป็นลม ลำบากเพื่อนต้องลากกันออกมาและ Ishikawa ที่เคยล๊อคตัวเองเอาไว้ในห้องกระจายเสียง นอกจากนั้นก็ยังมีเรื่องราวอื่นๆอีกมากมายที่ เรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กลับคืนมาอีกครั้ง ….
“ ดีจริงๆเลยนะที่ได้มาเจอกันอีกแบบนี้…. “ Inoran พูดกลั้วเสียงหัวเราะ เมื่อเพื่อนคนนึงเพิ่งจะล้ออาจารย์ใหญ่ว่าหน้าเหมือน กบเคโระ
“ นั่นซิ่นะ…จากการที่แยกกันไปมีทางของตัวเอง แล้วได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง มันทำให้เรารู้ว่าเราเปลี่ยนไปมากแค่ไหน ….” Ishikawa พูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลง
“ ใช่…….เสียดายจังที่เพื่อนบางคนก็มาไม่ได้ ทั้งๆที่คิดว่าจะมาได้แท้ๆ “ ชายร่างท้วมถอนหายใจ …เพื่อนๆหลายคนมาร่วมงานในครั้งนี้ไม่ได้เนื่องจากติดงานและมีธุระกระทันหัน “ แต่คนที่คิดว่าไม่น่าจะมาได้อย่าง Wolf Boy กลับมาได้แฮะ “ ฝ่ามืออวบอ้วนตบลงบนไหล่บางดังป้าบ
“ ก็อาทิตย์นี้ไม่ค่อยมีงานน่ะ พักเอาแรงก่อนทัวร์ ….. อ๊ะ! โทษทีนะ “ ชายหนุ่มยกมือเรียวขึ้นเป็นเชิงขอตัวพลางดึงเอาโทรศัพท์ที่เขาคิดว่ามันกำลังสั่นออกมาจากกระเป๋ากางเกง
“ ฮัลโหล… Inoran ครับ….”
“……………………..”
“ อืม…..เลี้ยงรุ่นน่ะ “
“………………………”
“ อ้อ ...เหรอ อืมๆ จะรีบกลับเดี๋ยวนี้ล่ะ….”
“………..”
“อืม แล้วเจอกัน…“
หลังจากแยกตัวออกไปกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับโทรศัพท์ได้ครู่หนึ่ง ชายหนุ่มผมสีน้ำตาล ก็เดินกลับเข้ามาที่โต๊ะอีกครั้ง
“ แฟนโทรมารึไง Inoue ! “ Yoshina ตะโกนแซวจากอีกด้านหนึ่งของโต๊ะยาว ขณะกำลังเดินเติมเหล้าให้เพื่อนๆ หากแต่เจ้าของชื่อก็หาได้ตอบอะไรไม่ แค่ ยิ้มเล็กๆเท่านั้น
“ แหมๆ ท่าทางจะเดาถูกนะ Yoshina !” Watanabe รีบตามมาสมทบอีกคน ก่อนจะพาเพื่อน คนอื่นๆ หัวเราะร่วน ทำเอา Inoran ถึงกับพูดไม่ออก ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลยกมือขึ้นทั้งสองข้างเป็นเชิงว่า ยอมแพ้แล้ว
“ โอเคๆ พวกนายเดาถูก ......ฉันไม่เถียงหรอกนะ แล้วอีกอย่าง คือ ฉันจะต้องกลับแล้วด้วย “
“ อ้าว ! Inoue คุง จะกลับแล้วเหรอ “ เสียงของ Ishikawa ถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ
“ อืม....พอดี “ เขา “ โทรมาตามน่ะ “ Inoran ยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นยืน บอกลากับเพื่อนๆ แล้วเดินกลับมาหยิบเสื้อแจ๊กเก็ตที่แขวนเอาไว้กับพนักเก้าอี้ แต่ก่อนที่ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลจะได้เดินไปไหน ร่างท้วมของอดีตหัวหน้าห้องก็เดินมาขวางอีกฝ่ายเอาไว้
“เอ่อ....Inoue .....ความจริงแล้วพวกเรากะว่าจะเล่นเกมอะไรกันซักหน่อย หลังจากที่เจ้าพวกบ้านี่เริ่มเมากันได้ที่แล้ว แต่ในเมื่อนายมาถึงเป็นคนสุดท้าย แต่ดันคิดจะกลับก่อนแบบนี้.........พวกเราขอเสนอ.......THE BOX !! “ ว่าแล้วมือ อวบอ้วนของ Yoshina ก็ฉวยเอากล่องกระดาษสีดำออกมาจากใต้โต๊ะ พลางชูให้เพื่อนๆได้เฮกันหนึ่งรอบ
“ พวกเราได้เขียนคำถามหรือ request อะไรก็ได้ที่อยากเขียนลงไป ซึ่งแน่นอน นายที่มาช้าก็ไม่ได้เขียน “ ชายหนุ่มร่างท้วมเริ่มอธิบาย “ ฉันจะทำการหยิบคำถามขึ้นมาหนึ่งคำถาม ไม่ว่ามันจะเป็นคำถาม หรือ อะไร ก็ตาม จงทำตามโดยไม่มีข้อแม้ซะนะ....” เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้า เข้าใจกฎกติกา ชายหนุ่มร่างท้วมก็หยิบเอากระดาษเล็กหนึ่งแผ่นขึ้นมา
“ คำถามครับ.........” นิ้วชี้อวบอ้วนตั้งตรงเรียกความสนใจจากพวกเพื่อนๆ
“ คุณ Inoue Kiyonobu ..........ตอนนี้ คุณมีความสุขดีรึเปล่า..........ให้ตายใครเขียนคำถามนี้วะ ! จะไปประกวด นางงามเรอะ !! “ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นคำถามที่ “ น่ารักดี " แต่ยังไงมันก็ฟังไม่เข้ากับวงเหล้าในร้านเนื้อย่างอยู่ดี ....
“ ฮ่ะๆ ถ้าอย่างนั้น ฉันก็กลายเป็นนางงามน่ะซิ่.........” ชายหนุ่มผมน้ำตาลหัวเราะเบาๆ ก่อนจะทำท่าถือไมค์แบบที่เคยเห็นพวกนางงามชอบทำกันในทีวี “ ค่ะ......ตอนนี้ดิฉันมีความสุขดีค่ะ “ Inoran จีบปากจีบคอตอบ ทำเอาเพื่อนๆ หัวเราะจนแทบจะตกเก้าอี้
“ ฮ่ะๆ เอาใหม่ๆ ขอแบบจริงจังหน่อย Inoue “ ชายร่างท้วมโบกมือไปมาเพราะรับไม่ได้จริงๆกับท่าทีของอีกฝ่าย
.......หมอนี่เนี่ยนะ..........กล้าแสดงออกมากขึ้นนะเนี่ย...........
“ อื้ม ! ฉันมีความสุขดี........." ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นเป็นประกาย... มันเป็นความสดใสที่พบเห็นได้บ่อยๆตอนที่อยู่ที่โรงเรียน....แววตาที่มักจะมีให้กับใครบางคนเสมอมา.....
" งั้นไปก่อนนะ “ ชายหนุ่มผมน้ำตาลตอบพร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนจะโบกมือลาทุกคนแล้วเดินออกมา
.....................
“ สาวปริศนาอย่างนั้นเหรอ.............J .....วันนั้นฉันบอกนายแล้วนะว่า อย่าเพิ่งออกไป “ Inoran หัวเราะเบาๆก่อนจะ สต๊าร์ทเครื่องยนต์เฟอร์รารี่สีดำแล้วขับตรงไปยังอพาร์ตเมนท์ของตัวเองทันที
-fin-
@@@talk@@@
ยังคงไม่วาย(?) กับการเอาของเก่ามาหากิน
พอดีว่าไปขุดเจอ เป็นเรื่องที่แม้แต่เจ้าตัวก็จำไม่ได้ว่าเคยแต่ง...คิดดูละกัน....
แต่อ่านแล้วก็ชอบตัวเองเมื่อก่อนจัง เขียนได้โดยไม่ต้องขึ้นกับใคร
ไม่ต้องมีใครนำไป หรือนำใคร เราอยู่ด้วยตัวเราเอง
ตอนนี้เหรอ...ความเป็นตัวตรงนั้นดูจะเลื่อนลอยๆพิลึก อยากให้กลับมาอีกจัง ด้านที่เขียนฟิคได้อุ่นๆของฉัน
