p.k.a~Pretty kind Animal~

เมือวันศุกร์ไปค้นหนังสือที่ห้องสมุดมาค่ะ...จนป่านนี้ยังไม่ได้อ่านก็เถอะ
สนุกสนานกับการค้นมากเพราะ...ค้นจริงๆ
มันเป็นโซนหนังสือ เก่า ไร้บาร์โค๊ด ตั้งแต่ได้มา "จัดแสดง" ยังไม่เคยมีใครยืม อะไรประมาณนั้น
ไอ้เราก็ไม่รู้ว่ามันอยู่เล่มไหน เซ็ตนี้มีอยู่สามสิบห้าเล่ม เราก็ยกมันลงมาหมดสามสิบห้าเล่ม ดูทีละเล่ม
แล้วก็จัดขึ้นไปใหม่เรียงตามเลขเลย

หนังสือกองท่วมหัวไปหมด...ได้ลูกชายมาคอยช่วยก็ไม่แน่ใจว่า จะช่วยไหวไหม
ลองกองหนังสือมันล้มใส่ลงมาคงได้เปลี่ยนบอดี้กันเลยทีเดียว ฮ่ะๆ

เซย์ "แม่จะเอาไปหนุนเหรอครับ....ทุกทีก็เป็นแบบนั้น"
(--_--'' ) เซย์ ถ้าไม่เลิกแซว แม่จะเอาไปทำที่คั่นหนังสือนะ
เซย์ "ง่ะ........แม่ดุโผม แม่ดุโผมมมมมมม"

ความเป็นจริง อยากจะพาเซย์เตลิดเปิดเปิงไปที่ร้านแบมแต่เนื่องจากมัวแต่อยู่กะชั้นหนังสือในห้องสมุดเลย....เวลาเหลือน้อย ตัดผมก็อยากไปตัด....ข้าวก็ยังไม่ได้กิน บ้านก็ต้องกลับ

เลยตัดใจเรื่องที่แบมไป....รีบนั่งรถไฟฟ้ากลับไปยังสถานีอารีย์ทันที
เดินวนอยู่สามรอบว่าจะกินอะไรดี สุดท้ายก็มาจบที่ ร้านข้าวหน้าเนื้อที่เพิ่งเปิดค่ะ

แอบเขิน เป็นสาวเป็นนางโซ๊ยข้าวหน้าเนื้อคนเดียว แค่ก็นะ....ใครจะสน ฮ่ะๆ

เข้าไปร้านบรรยากาศดี แถมไม่ค่อยมีคน ความเกรงใจ เจ้าของร้านก็ลดลงต่ำ
เลยดึงเอาเจ้าเซย์ขึ้นมาชักภาพกันเสียหน่อย

ระหว่างที่ถ่ายรูปกันเห็นพนักงานเดินมารินน้ำชา บ่อยมาก พร่องไปนิดก็มาละ ...แหม่ เซอร์วิสดีจริง
ที่ไหนได้ เดินเข้ามาถามค่ะว่า .....

"บลายธ์รึเปล่าคะ"

มาอีกแล้วคำถามนี้ เราก็ยิ้มๆ "ไม่ใช่ค่ะ เป็นคนละแบบกัน..." แต่เห็นหน้าตาเขาแล้ว คงแบบสนใจจริงๆ เลยไม่ได้ว่าอะไร เขาก็ชมว่า ลูกตาคมจัง น่ารักจังเลย.... เราก็ยิ้มซิ่ มีคนชมลูกชายแบบนี้ ก็ขอบคุณเขาไป

 ตรงกันข้าม มีแขกนั่งอยู่อีกโต้ะห่างออกไป เขาก็มองๆ ก่อนที่เราจะได้ยินเสียง

คุณหนึ่ง  "ดูซิ่เธอ เขามีตุ้กตาด้วย"
คุณสอง  "ตุ๊กตาเหรอ...อึ๋ย ไม่เอาหรอกแบบนี้ ฉันกลัว น่ากลัวจะตาย"
คุณหนึ่ง  "ใช่ๆ น่ากลัวอ่ะ..."
คุณสาม  "นี่อย่าพูดดังดิ่ เดี๋ยวเขาได้ยิน"

เราก็แบบ เหลือบมอง แล้วก็ทำปาก เชิงว่า

"ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ ได้ยินหมดแล้ว...."

แต่ก็ไม่ได้สนใจ ถ่ายรูปต่อไป ถือว่า เขาก็มีสิทธิวิพากษ์กันไป.... เราก็รอข้าวมา เพิ่งเคยมาครั้งแรก แต่จะกินข้าวหน้าเนื้อเพียวๆ คงไม่ได้การ เลยสั่งแบบ ใส่กิมจิด้วย สุดยอดมากค่ะ กิมจิกองพูดพะเนิน จนกินเนื้อไปหมดแล้วยังเหลือกิมจิปริมาณมากพอให้กินกับข้าวที่อัดมาเต็มถ้วยต่อได้อีก....เล่นกันอื่มตายไปข้าง ทานเหลืออีกต่างหาก



ข้าวหน้าเนื้ออร่อยค่ะ นุ่มดีไม่เหนียวเลย กิมจิก็รสชาตจัดจ้านดี สีสดมาเชียว ไม่ซีดแห้งเหมือนร้านอื่นที่เคยกิน

ปรกติก็ชอบกิมจิเป็นทุนอยู่แล้วก็ถือว่า คุ้มราคาดี ที่ได้มานั่งกิน ร้านบรรยากาศดีๆ...เว้นแต่เพื่อนร่วมร้านดูจะ....ไปหน่อย  (ป.ล. พนักงาน ยังเอาเรื่องเซย์ไปคุยต่อที่หน้าเคาท์เตอร์....เราก็หัวเราะเหอะๆ....เปิดตัวครั้งแรก...ของเซย์ในที่สาธารณ ก็...นะ)

ก่อนออกจากร้าน เห็นว่าทางร้าน มีสัญลักษณ์เป็นพี่คินนิกุมัน กล้ามโต...เลยพาเซย์ไปขอถ่ายรูปกะเจ้าถิ่นเสียหน่อย

น่ารักมากๆเลยค่า เห็นแล้วนึกถึงตอนเด็กๆ กล้ามเนื้อเจรงๆ




ดูแบบนี้แล้วเหมือนเซย์โดนต่อย ฮ่ะๆๆ

คินนิคุ คุง " กล้ามาแหยมถิ่นข้ารึ ไอ้หน้าหล่อ"
เซย์ "อ่ะจ๊ากกกก"

หลังจากนั้นก็ไปตัดผมที่เจ้าเก่าร้านเดิม ...มองหาพี่ช่างตัดผมที่ยุให้เรา คัมมิ่ง เอ้าท์ ทั้งๆที่ไม่มีอะไรจะให้ คัมมิ่ง เอ้าท์ ....ไม่อยู่แฮะ....แต่ไม่ไหวแล้วอ่ะ คราวก่อนตัดผมหน้ามาเสียยาว รำคาญอย่างแรง คราวนี้เลย ขออะไรที่มัน ตื่นมาเป่าๆ ขย่ำๆ ออกจากหอได้เลยอ่ะ พี่ท่านก็ตัดให้ โอ้ว ขยำจัดทรงออกมาได้ฟูได้ใจ เหมือนไปดัดมาเลยทีเดียวเชียว....


กลับมาถึง หอ เปิดหน้าจอคอม...แล้วหันไปดูกระจก ไหงมัน...คล้ายกับผมของคนนี้ล่ะ





.....เอ่อ ...ไม่ได้ตั้งใจจะเหมือนนะ อย่างน้อยผมเราก็ดำๆ .....อ๊า.....นี่หัวฉันกลายไปเหมือน รันๆจัง แล้วเหรอเนี่ย กรี้ดไปห้านาที...ก่อนจะนึกขึ้นได้...ไม่ได้ดัดนี่หว่า ถ้าไม่ขยำก็ไม่เหมือนแล้ว....โล่งไป

อิโนะดัดผมก็ดีหรอกนะ แต่ก็ชอบ ผมตรงมากกว่า จริงๆนั่นล่ะ

เรื่องก็เป็นแบบนี้ล่ะค่า
คราวหน้าเล็งร้านอาหารอิตาเลียนเอาไว้ ใกล้ๆกัน ถ้าไปกินจะมาเล่าสู่กันฟังอีกนะคะ

edit @ 6 Dec 2009 02:48:04 by p.k.a

i feel like i should be happy for what've done today...

however, there's something on my mind that kept me down low...

should i be happy?

should i be worry?

or i should have both feelings here in my heart?

i'n happy with the idea of going to japan
however i'm worry about all the issues lying before me

hope i can get through...

ช่วงนี้เครียดหนักค่ะ
ยังหาหัวข้อวิทยานิพนธ์ใหม่ไม่ได้
อาจจะเป็นเพราะว่า เป็นการศึกษา หนังสือ ศึกษาวรรณกรรมด้วยก็เป็นได้
ที่ส่วนนึงมันก็จะเป็นความชอบความสนใจของแต่ละคน
สิ่งที่เราสนใจ อาจจะไม่ใช่สิ่งที่ใครเห็นว่าอยากจะสนใจ
หรือรู้สึกกระดากอายเกินกว่าจะอ่าน.....เฮ้อ

อ. ขา ถ้ากลัววิทยานิพนธ์มันติดเรทนัก ก็จัดเรทติ้งเลยดีไหมคะ 

และแน่นอนค่ะ เนื่องจากความเครียดของแม่
คนจะซวยก็ไม่ใช่ใครอื่น คือ เซย์ คุง ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนนี่เอง

อยู่ๆก็คิดว่า เอ...ถ้าลองใส่วิกกลับทางดูจะเป็นไงน้อ
เอาด้านหน้าไปไว้ด้านหลังอะไรแบบนี้
 

 ผลที่ได้คือ

จากแบบนี้ ....

  
เซย์ กรุณาอย่าเหล่กิ๊กแม่....เอริคของแม่ แม่ขอร้อง
เซย์ "...มองนิดเดียวเองน่า"


ชริ...เจ้าลูกคนนี้ ....แบบนี้ต้องแกล้งงงงง......มานี่เลย
ดึงวิกออกทันที

เซย์ "อ๊ะ...ไม่นะ...แม่จะทำอาราย...อ๊า........."
(ถอดวิกย่ะ ไม่ใช่ขืนใจ....แหม....ร้องซะเสียงหลง)


ผลที่ได้เป็นแบบนี้ค่า.....

เนื้องจากผมด้านหลังจะประหนึ่งเด็กแว๊นซ์เพิ่งซิ่งกลับมา มันเลยกระดกๆปัดๆ
เป็นตูดเป็ดเยี่ยงนี้.... แต่พอเอามาใส่กลับด้าน ทำไมมันดู.............

......หน้าตาเปรี้ยวขึ้น????

 

 เซย์ "ผมเปรี้ยวไหมครับ"

p.s. หัวค่ำที่ผ่านมาไปดูหนังมาค่ะ ซีจีก็สวยดี แต่ไม่รู้ซิ่คะ หลายอย่างมันซีจีเกินไปจนชักคิดถึงการระเบิดรถกันจริงๆเสียแล้ว อีกอย่าง การไปดูหนังครั้งนี้ทำให้เข้าใจว่า การเรียนของตัวเองที่เป็นอยู่ตอนนี้ อาจจะไม่ได้มีความหมายอะไรก็ได้ในอนาคตเมื่อโลกแตก

เพราะไม่ว่าจะนำเสนอ ถึงความสวยงามของวรรณกรรมมากเพียงไร
ถ้าเมื่อถึงเวลาที่ จะต้องอพยพหนีธรรมชาติอันเลวร้ายนั้น....
วรรณกรรมที่จะดูมีคุณค่าต่อไป คืออะไรก็ตามที่มันหลงเหลืออยู่จากการที่ใครคนใดคนหนึ่ง
นึกอุตริจะอ่านหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาแล้วพกติดมือไปด้วย

....สมมติอย่างเอาฟิควายติดตัวไปแล้วพอดีโลกถล่มขึ้นมา...ทำให้หนังสือเล่มอื่นหายไปหมด....
ฟิควายจะกลายเป็น ผลงานที่ทรงคุณค่าไปในทันที

ซึ่งมันก็เจ๋งไปอีกแบบ แต่ลูกหลานเรา ก็จะต้องเรียน ประวัติวรรณกรรม "วาย" หรอกเหรอเนี่ย ฮ่ะๆๆๆ